Tasos Livaditis-Selected Poems/Τάσου Λειβαδίτη Εκλεγμένα Ποιήματα

35774-tl

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ

      Καθώς προχωρούσα στό διάδρομο, είδα μέ τρόμο, ότι η ρωγμή

στόν τοίχο είχε μεγαλώσει καί δέν τήν σκέπαζε πιά η πανοπλία πού

βάζαμε μπροστά, ετοίμασα λοιπόν, τά πράγματά μου, μά έπρεπε

πρώτα ν’ αποχαιρετίσω εκείνο τό γέρο, ερχόταν τίς νύχτες κρυφά

καί μάς διηγόταν τήν ατέλειωτη γλύκα αυτού τού μάταιου κόσμου,

      ώσπου, σιγά σιγά, ύστερα από τόση εγκατάλειψη σχεδόν πιά δέ

φαινόμουν, καί μόνο τά παλιά πορτρέτα μέ γνώριζαν, γιατί ήταν κι

εκείνα αθέλητα μέσα στόν κόμσο, όμως, τά βράδια, αυτό τό άγγιγ-

μα βέβαια φανταστικό, αλλά στό τέλος πάντα νικούσε, κι έστρεφα

τά μάτια μόλο πού δέν ήταν κανείς, «είστε εδώ;» ρώταγα — τί

άλλο μπορούσα νά κάνω.

TOUCH

As I walked in the hallway, in horror I saw that the crack

on the wall was bigger and the armour we placed before it

didn’t cover it anymore so I prepared my things, but first

I had to say goodbye to that old man who secretly came at night

and told us about the endless sweetness of this futile world,

     until, slowly after so much abandonment I was almost

invisible and only the old portraits recognized me because

they were also unwillingly in the world however at night

this touch, imaginary of course though at the end always

victorious and I turned my eyes although no-one was

around “are you here” I would ask—what else could

I do?

Translated by Manolis Aligizakis/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Τάσος Λειβαδίτης-Εκλεγμένα Ποιήματα/Tasos Livaditis-Selected Poems

35774-tl

THE NAILS

     Sometimes, that special hour, I think of narrating all the details:

about for example this incurable disease started on the opposite wall

or about that woman in the park whose body was nailed on the bench

and I say this without exaggeration the nails protruded from her cloths

like small buttons while her purse with her identity card floated down

the creek that we couldn’t find out anything about her and as I

went up to the loft they allotted to me for the night I discovered they

had moved and only hay was left behind because they always had

the fear of comedown and there were moments when everyone

anticipated the inescapable and when the night fell serenely they

quietened down because the others weren’t going back and forth

in the hallway to look behind the door at the far end.

     For this I’ve stayed on the sidelines with the hope of rediscovering

that lost soul.

ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ

Σκέφτομαι, κάποτε, σε μια ιδιαίτερη ώρα, να διηγηθώ όλες τις

λεπτομέρειες, πώς, λόγου χάρη, άρχισε αυτή η αθεράπευτη αρρώ-

στια στον απέναντι τοίχο ή για εκείνη τη γυναίκα στο πάρκο, που

ήταν ολόκληρη καρφωμένη πάνω στο παγκάκι, και λέω καρφωμένη

χωρίς ίχνος υπερβολής, τα καρφιά εξείχαν σαν μικρά κουμπιά πάνω

απ’ τα ρούχα της, ενώ η τσάντα με την ταυτότητά της κυλούσε

μες στο ρυάκι, για να μην ξέρουμε τίποτα γι αυτήν, κι όπως ανέ-

βηκα στη σοφίτα που μου `χαν παραχωρήσει για τη νύχτα, είδα

πως είχαν μετακομίσει, και δεν έμενε παρά λίγο άχυρο, επειδή

είχαν πάντα το φόβο του ξεπεσμού, κι ήταν στιγμές που όλοι περί-

μεναν το αναπόφευκτο, κι όταν νύχτωνε ήρεμα, ησύχαζαν, γιατί

εκείνοι δεν πηγαινοέρχονταν στο διάδρομο, να δουν ακριβώς πίσω

απ’ την πόρτα του βάθους.

Γι’ αυτό κι εγώ κρατιέμαι παράμερα, με την ελπίδα να ξαναβρώ

εκείνη τη χαμένη ψυχή.

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis