Tasos Livaditis//translated by Manolis Aligizakis

cover

 

ΣΙΓΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Τελικά δεν έμεινε νύχτα που να μη γράψω πάνω στο χνοτι-

σμένο τζάμι δυο λόγια και για μας, τα γράμματα σβήνουν γρή-

γορα, ποιος μας θυμάται, πολλοί συντρόφοι πέθαναν, άλλοι χα-

θήκαν ακόμα πιο οριστικά, όσοι επιζήσαμε βαδίζουμε παράμερα,

με τα ρολόγια μας σταματημένα σ’ έναν άλλο χρόνο (γι’ αυτό και

γερνάμε τόσο επώδυνα) — και μόνο καμιά φορά καθώς στριφογυ-

ρίζουμε αμήχανα  το καπέλο μας ακούγεται μια σιγανή μουσική

από παλιά φθαρμένα κατορθώματα — είμαστε εξάλλου πολύ

υπερήφανοι για ν’ ακουγόμαστε πιο δυνατά. Ησυχία.

Οι άνθρωποι μας σπίλωσαν, μα θα μας διαφυλάξει ωραίους

η ανωνυμία της Ιστορίας.

 

 

 

LOW TONE MUSIC

 

Finally there wasn’t any night that I didn’t write something

about us on the steamed up window glass; the letters soon faded

who remembered of us? Many comrades died, others vanished for

good; we who survived walk as if not to be seen; our watches

stopped at another time (for this we grow old so painfully) — and

only sometimes when we aimlessly turn around our hats a low tone

music is heard about our old almost forgotten deeds — on the other

hand we are too proud to be loud. Quiet.

People have sullied us however we’ll be kept beautiful in

the anonymity of History.

 

 

TASOS LIVADITIS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com