Yannis Ritsos//Translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

 

ΠΡΩΙΝΟ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ

 

Ο ήλιος μπήκε απ’ το παράθυρο.

Η γυναίκα κοιμάται ακόμη.

Ονόματα νησιών τρέμουν στους τοίχους—

λόφοι μικροί, ένα άλογο, ένα δέντρο,

μια καρέκλα δεμένη με σπάγκο.

 

                                        ~Αθήνα, 15-12-78

 

 

 

MORNING FOR POETRY

 

The sun enters through the window.

The woman is still asleep.

Names of islands shiver on the walls –

small hills, one horse, one tree,

a chair tied by a string.

 

~Athens, 15-12-78

 

 

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

Can you hear me?-Letters to an Imaginary Lover

MORNING WAKE UP

My love,

I can endure everything away from you. One I can’t: waking up next to your vacant pillow.
It’s hard to get used to coming back home alone at night but the morning wake up is unbearable.
I’m truthful to you I open my eyes and shut them right away. I don’t want to wake up. I can’t endure to stretch my arm on the empty side of the bed.
The bathroom misses the sounds of you shaving and the fragrance of your after shave.
I cover myself to the head with the bed coverings and wish light wouldn’t come, time won’t come when I’ll have to go down to the kitchen to make coffee.
In the morning!
The breakfast I prepared for you and the coffee we had together.
When I took you to the garage door and kissed you good morning.
When I looked at you as you drove the car away.
The day that has no reason to commence, no expectation for your return at night.
Every day from now on.
Day after day until I get used to it.

Το πρωινό ξύπνημα

Αγάπη μου!
Όλα μπορώ να τ’ αντέξω μακριά σου. Το μόνο που δεν αντέχεται είναι το πρωινό ξύπνημα δίπλα στο άδειο σου μαξιλάρι.
Είναι δύσκολο να συνηθίσω το βράδυ που γυρίζω σπίτι μόνη, αλλά το πρωινό ξύπνημα είναι ανυπόφορο.
Αλήθεια σου λέω, ανοίγω τα μάτια μου και τα ξανακλείνω αμέσως. Δε θέλω να ξυπνήσω. Δεν αντέχω ν’ απλώσω το χέρι μου στην άδεια μεριά του κρεβατιού.
Απ’ το μπάνιο λείπει η μυρωδιά του πρωινού ξυρίσματος και της κολόνιας σου.
Κουκουλώνομαι ξανά στα σκεπάσματα κι εύχομαι να μην έρθει η μέρα, να μην περάσει η ώρα, να μην πρέπει να σηκωθώ επιτέλους και να κατέβω στην άδεια κουζίνα να κάνω καφέ.
Το πρωινό!
Αυτό το πρωινό που σου ετοίμαζα κι ο καφές που πίναμε μαζί.
Που σε κατέβαζα μέχρι την πόρτα του γκαράζ και σε φιλούσα για καλημέρα.
Που σε κοίταγα μετά να φεύγεις με τ’ αυτοκίνητο.
Η μέρα, που δεν έχει πια νόημα ν’ αρχίσει, χωρίς την προσμονή της βραδινής επιστροφής σου.
Η κάθε μέρα, από ’δω και μπρος.
Μέρα με τη μέρα, μέχρι να τη συνηθίσω κι αυτή.

~From the book “Can you hear me?-Letters to an Imaginary Lover” by Tzoutzi Mantzourani/ Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, summer 2015

Yannis Ritsos-Selected Poems/Γιάννης Ρίτσος-Εκλεγμένα Ποιήματα

ritsos front cover

Απόγευμα

Τό απόγευμα είναι όλο πεσμένους σουβάδες, μαύρες πέτρες, ξερά

        αγκάθια.

Τό απόγευμα έχει ένα δύσκολο χρώμα από παλιά βήματα πού

       μείναν στή μέση

από παλιά πιθάρια θαμμένα στήν αυλή, καί πάνω τους η κούραση

       καί τό χορτάρι.

Δυό σκοτωμένοι, πέντε σκοτωμένοι, δώδεκα—πόσοι καί πόσοι.

Κάθε ώρα έχει τό σκοτωμένο της. Πίσω απ’ τά παράθυρα

στέκουν  αυτοί πού λείπουν καί τό σταμνί μέ τό νερό πού δέν ήπιαν.

Κι αυτό τό αστέρι πού έπεσε στήν άκρη τής βραδιάς

είναι σάν τό κομμένο αυτί πού δέν ακούει τά τριζόνια

πού δέν ακούει τίς δικαιολογίες μας—δέν καταδέχεται

ν’ ακούσει τά τραγούδια μας—μονάχο, μονάχο,

μονάχο, αποκομμένο, αδιάφορο γιά καταδίκη ή γιά δικαίωση.

Afternoon

The afternoon is full of fallen plaster, black stones, dry

          thorns.

The afternoon has a difficult color of old footsteps stopped

          halfway

of old storage jars buried in the yard and over them tiredness

          and grass.

Two people killed, five killed, twelve – so many, so many.

Each hour has its own killed person. Behind the windows

stand the ones who left and the pitcher with water they didn’t drink.

And this star that fell at the edge of the evening

is like the severed ear that cannot hear the crickets

that cannot hear our excuses – it disdains

to hear our songs – alone, alone,

alone, detached, indifferent to condemnation or justification.

Κατανόηση

Κυριακή. Γυαλίζουν τά κουμπιά στά σακκάκια

σά μικρά γέλια. Τό λεωφορείο έφυγε.

Κάτι εύθυμες φωνές—παράξενο

νά μπορείς ν’ ακούς καί ν’ αποκρίνεσαι. Κάτω απ’ τά πεύκα

ένας εργάτης μαθαίνει φυσαρμόνικα. Μιά γυναίκα

είπε σέ κάποιον καλημέρα—μιά τόσο απλή καί φυσική

       καλημέρα

πού θάθελες κ’ εσύ νά μάθεις φυσαρμόνικα κάτω απ’ τά πεύκα.

Όχι διαίρεση ή αφαίρεση. Νά μπορείς νά κοιτάζεις

έξω από σένα—ζεστασιά καί ησυχία. Νά μήν είσαι

“μονάχα εσύ”, μά “καί εσύ”. Μιά μικρή πρόσθεση,

μιά μικρή πράξη τής πρακτικής αριθμητικής, ευκολονόητη,

πού κ’ ένα παιδί μπορεί νά τήν πετύχει παίζοντας στό φώς

       τά δάχτυλά του

ή παίζοντας αυτή τή φυσαρμόνικα γιά ν’ ακούσει η γυναίκα.

Understanding

Sunday. Buttons of coats shine

like small laughter. The bus is gone.

Some cheerful voices – strange

that you can hear them and you can answer. Under the pine trees

a worker is trying to learn harmonica. A woman

said good morning to someone – so simple and natural good

        morning

that you too would like to learn to play harmonica under the pine trees.

Neither division nor subtraction. To be able to look outside

yourself – warmth and serenity. Not to be

“just you” but “you too”. A small addition,

a small act of practical arithmetic easily understood

that even a child can successfully do by playing with his fingers

        in the light

or playing this harmonica so the woman can hear it.

Γιάννης Ρίτσος- Εκλεγμένα Ποιήματα, Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Selected Poems, Translation by Manolis Aligizakis

www.ekstasiseditions.com