Χλόη και Αλεξάνδρα//Cloe and Alexandra

Cloe and Alexandra_cover_aug265

Η φωτογραφία

Ενώ είμαστε μαζί αγκαλιασμένοι
(απόδειξη το χέρι σου στην πλάτη μου)
φυσάει αγέρας, φορώ ένα γκρι παλτό,
φύλλα στροβιλίζονται και πέφτουν
«για πάντα δικός σου», ψιθυρίζεις
ενώ στο φόντο πίσω φαίνονται τα κάρβουνα
τα λευκά άλογα
ο λάκκος με τους νεκρούς
το δέντρο με τα κεφάλια στα κλαδιά
η σιωπηλή διαδήλωση στους τάφους
οι άνθρωποι με τα κεριά
που πενθούν βουβά
ενώ βρέχει σκοτάδι,
κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν,
από την φωτογραφία
χάνεται το πρόσωπό σου
κι αυτή η απώλεια,
τόσο μικρή μέσα στο νεκρικό Σύμπαν
που μας τυλίγει,
αυτή ακριβώς η ασήμαντη απώλεια
είναι που δίνει στην φωτογραφία
την ανεκτίμητη αξία
του οριστικά χαμένου.
The Picture

While we embrace
(proof is your arm around my back)
it’s windy, I wear a gray overcoat
leaves swirl falling
forever yours you whisper while
in the background the coals appear
the white horses
the pit: full of dead
the tree with heads hanging from its branches
the silent declaration of gravesites
people with candles
grieve silently
as it rains darkness and
while all this happens
your face vanishes
from the picture and
this loss, so small in the dead Cosmos
that surrounds us
this exact insignificant loss
gives this picture
the priceless value
of the for ever lost.



Nostos and Algos/Νόστος και Άλγος

nostos and algos cover



Χαμογελαστός ο στρατηγός ανέβηκε

στον πυργίσκο του τανκ για

την αποχαιρετιστήρια φωτογραφία.


Τέτοιες εικόνες συσσωματώνουν

τη χώρα και σφυρηλατούν

τους πολεμοχαρείς κάτω απ’ τη σημαία.


Ώσπου ήρθε κι ο επίσκοπος

κι ευλόγησε τ’ ασκέρι και

τα πολεμοφόδια, να βεβαιώσει


πως οι σφαίρες όλες θα `βρουν

στόχο. Κι επειδή η επίθεση

τούτη ήταν κι όλας ευλογημένη


κι αποφασισμένη απ’ τους επισήμους

ο κατάλληλος παιάνας ακούστηκε

κι οι λεπτομέρειες των στρατιωτών δουλειά.



General stood smiling on

top of a tank for commemorative

picture before the campaign started.


Such images unified

country and solidified

brave and timid under a flag.


Until the bishop arrived and

blessed the troops sanctified

all ammunition to make sure


they all find targets and since

this attack was already blessed

and dignified by officials


let the trumpet sound its

marching paean and let the

troops take charge of details.





Κι ήμασταν τόσο νέοι κι αδοκίμαστοι,

σαν τραγαρά ροδάκινα με σιγαλή λαλιά,

αύρα απόγευμα το καλοκαίρι

σαν τ’ άγγιγμα του ροδοπέταλου.


Και μας επήγανε στα σύνορα

κι οπλίσανε τα χέρια μας με θάνατο

τα στόχαστρα μας με ακρίβεια

σαν του χειρούργου λεπτεπίλεπτη

και τι να κάναμε με τέτοια εργαλεία

κι οι στόχοι γιατί στέκουνταν έτσι

κι ειρωνικά γελούσαν στο χωράφι;


Ξαπλώσαμε στο χώμα κι αρχινίσαμε

με μια παράξενη χαρά το ντουφεκίδι

ενάντια σε κάθε τι κινούμενο

με μια χαρά που μέχρι σήμερα

δεν μπόρεσα να εξηγήσω


Κι αργότερα μας ονόμασαν ήρωες.




And we were so young and untested

like silent voices of crisp peaches

like freshened summer songs

like the touch of a rose at dawn


and they armed us and took us

to the borders and bestowed death

unto our scopes with the accuracy

of surgeon and what could we do

with such instruments and with targets

standing at the edge of the plain

laughing and scolding us?


We started shooting against

anything moving with such

a strange joy that even now after all

these years I can’t explain


And later they called us heroes.

«Νόστος και Άλγος», 2012, Ekstasis Editions, http://www.ekstasiseditions.com