Tasos Livaditis//translated by Manolis Aligizakis




Το δωμάτιο συνοικιακό, με λιγοστά έπιπλα, σαν περικοπή απ’

το Ευαγγέλιο — έτσι τέλειωσαν όλα γρήγορα κι η Ιωάννα κλαί-

γοντας πίσω απ’ το σταθμό, εξάλλου ήταν ένα μυστικό υπέροχο που

το ξεχνούσα μόλις πήγαινα να το πω, άνοιξα τότε τη θήκη του

βιολιού — και μόνο, καμιά φορά, με πιάνει το παράπονο και φοράω

τη γραβάτα μου μ’ έναν τέτοιο τρόπο, που να καταλάβουν, επιτέλους,

ότι είμαι από καιρό κρεμασμένος.





The room was in the suburbs, with a few pieces of furniture

like a Gospel quotation — so everything finished quickly and

Joanna cried and run back to the station; on the other hand it was

a secret that I’d forget it as I tried to mention it; then I opened the

violin case — and only, at sometimes when I grieve, I put on my

tie in such a way that they at least understand

I have been hanging for a long time.


~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis