Karyotakis – Polydouri/the Tragic Love Story

 

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

ΚΥΡΙΑΚΗ

Ο ήλιος ψηλότερα θ’ ανέβει
σήμερα πού `ναι Κυριακή.
Φυσάει το αγέρι και σαλεύει
μια θημωνιὰ στο λόφο εκεῖ.

Τα γιορτινὰ θα βάλουν, κι όλοι
θα ῾χουν ανάλαφρη καρδιά:
κοίτα στο δρόμο τα παιδιά,
κοίταξε τ᾿ άνθη στο περβόλι.

Τώρα καμπάνες που χτυπάνε
είναι ο θεὸς αληθινός.
Πέρα τα σύννεφα σκορπάνε
και μεγαλώνει ο ουρανός.

Άσε τον κόσμο στη χαρά του
κι έλα, ψυχή μου, να σου πω,
σαν τραγουδάκι χαρωπό,
ένα τραγούδι του θανάτου

 

 

SUNDAY

 

The sun will climb higher

today, since it’s Sunday.

The breeze flows and the stack

of the shrub stirs over that hill.

 

They’ll all dress festive cloths

and shall keep a light heart

look at the children in the street

look at the flowers in the orchard.

 

Now that the bells are chiming

god must be true

the clouds are blown far away

the sky becomes immense.

 

Oh leave the world in its joy

and come close to me, my soul,

a joyous song I shall sing

for you: the song of death.

 

 

 

KARYOTAKIS-POLYDOURI//THE TRAGIC LOVE STORY, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2016

 

Advertisements

Karyotakis-Polydouri translated by Manolis Aligizakis

 

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

ΚΙΘΑΡΕΣ

 

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδὲς που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ᾿ άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρὶς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται ήλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

 

 

GUITARS

 

 

We’re a bunch of rickety guitars

when the wind passes through us

it awakens verses, strange sounds

on the chords that hang like anchors

 

bunch of unbelievable antennae

we rise into the chaos like fingers

the eternity echoes on our top

and fast they tumble broken

 

alike flowing emotions

with no hope of getting together

nature entangled with our nerves

 

our bodies and memory hurt

everything pushes us away

and poetry the refuge we despise

 

 

Karyotakis-Polydouri, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2016

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

Karyotakis-Polydouri/The Tragic Love Story

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Δεκάξι χρονών εγέλασαν,
πέρα, στ᾿ ανοιξιάτικο δείλι.
Έπειτα εσώπησαν τα χείλη,
και στην καρδιά τους εγέρασαν.

Εκίνησαν τότε σα φίλοι,
σα δυο ξερὰ φύλλα στο χώμα.
Έπειτα εχώρισαν ακόμα,
κάποιο φθινοπωρινὸ δείλι.

Τώρα καθένας, με ωχρὸ στόμα,
σκύβοντας, φιλεί τα δεσμά του.
Έπειτα θα γύρουνε ως κάτου
και θα περάσουνε στο χώμα.

 

 

 

HISTORY

 

 

The lips smiled in the spring dusk

when sixteen years old

since then they’ve turned silent

grown old in their hearts

 

back then they started as friends

two dry leaves on the soil

then they separated

during a sundown in autumn

 

now each with a pale mouth

bow and kiss their shackles

before they lean deep down

and pass into the earth.

 

 

KARYOTAKIS–POLYDOURI//THE TRAGIC LOVE STORY, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2016

Karyotakis-Polydouri//The Tragic Love Story

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

ΤΙ ΝΑ `ΧΕΙΣ ΓΙΝΕΙ

 

 

Τι νάχης γίνει ολόδροσε βαρκάρη
του παράλιου χωριού, που με είχαν φέρει
ένα πένθος βαρύ να διασκεδάσω;
Τι νάχης γίνει ωραίο παληκάρι
με τα στριφτά ξανθά σου δαχτυλίδια,
πως έχει γίνει να μη σε ξεχάσω;

Νάναι την ομορφιά σου που θυμάμαι,
το σιωπηλό σου στόμα το σφιγμένο,
παράξενη ομορφιά σ’ ένα βαρκάρη,
ή γιατί διαλεχτή σου έτυχε νάμαι,
μια θλιβερή με πένθιμο φουστάνι,
στη βάρκα σου μια αυγή που μ’ είχες πάρει;

Μέσα σε τόσα ωραία κορίτσια – θάμα
χαράς τα προσωπάκια τους – με πήρες
και μέ στη γαλανή σου τη βαρκούλα.
Ένα πρωινό περίπατο, ένα τάμα
στην πιο όμορφη είχες κάνει της παρέας
και κάλεσες και μέ τη μοναχούλα,

που έβλεπες κάθε δειλινό στο μώλο
συλλογισμένη, με απλανή τα μάτια
σ’ ένα βιβλίο με στίχους να κοιτάη.
Ήρθες πιο ωραίος κ’ είδα, καθώς μ’ όλο
τον άλλο κόσμο πήδησες στη βάρκα,
το χέρι σου ένα ρόδο να κρατάη.

Κι’ ως να μην είχε κάπου να το βάλη
το ρόδο αυτό, σε μέ την τελευταία
το πέταξεν απλά, με κάποια βιάση…
Οι κρόταφοί σου εβάφονταν αγάλι
και χάνοταν στη θάλασσα η ματιά σου…
Μα τώρα, πως δε σ’ έχω πια ξεχάσει

 

 

WHAT HAS HAPPENED TO YOU?

 

 

What has happened to you, young boatman

of the seashore village where they brought me

to participate in the saddest mourning?

What has happened to you, handsome

youth, with your curly blonde hair

how can I possibly forget you?

 

I remember your handsomeness

your silent mouth tightly shut

strange for a boatman to have

and why I was your chosen one

the sad girl in my sorrowful dress

who in your boat you took one morning?

 

Among all the beautiful girls — their

faces miracle of joy — you took me

to your light blue boat for

a morning walk, you said you wished

to take the most beautiful of the group

and yet you took me the lonely one.

 

You saw me by the quay every morning

deep in thought and with eyes gazing

the void and reading a poetry book.

You came most handsome and I saw

as you jumped on the boat

you held a rose in your hand

 

and as if you didn’t have anyone to give

this rose you simply threw it in haste

to me the last one on the line;

your temples had turned almost gray

your eyes the color of the blue sea

and now truly I can’t forget you.

 

 

 

KARYOTAKIS-POLYDOURI//The Tragic Love Story, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, BC, 2016

www.manolisaligizakis.com

www.libroslibertad.com

Karyotakis/Polydouri–The Tragic Love Story

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

Σ’ ένα φίλο

Θαρθώ ένα βράδυ, στρέφοντας το δρόμο που με παίρνει,
θαρθώ να σ’ εύρω μοναχόν με το παλιό ονειρό σου.
Η εσπέρα τις λεπτές σκιές νωχελικά θα σέρνει,
περνώντας στο μοναχικό μπροστά παράθυρό σου.

Στη σιωπηλή σου κάμαρα θα με δεχτής και θάναι
βιβλία τριγύρω σε σιωπή βαθιά εγκαταλειμμένα.
Πλάι πλάι θα καθήσουμε. Θα πούμε για όσα πάνε,
για όσα προτού τα χάσουμε μας είναι πεθαμένα,

για την πικρία της άχαρης ζωής, για την ανία,
για το που δεν προσμένουμε τίποτε ν’ αληθέψη,
για τη φθορά, και σιγαλά στη σκοτεινή ησυχία,
θα σβήση κ’ η ομιλία μας κ’ η τελευταία μας σκέψη.

Μα η νύχτα στο παράθυρο θαρθή να σταματήση.
Μύρα κι’ ανταύγειες αστεριών κι αύρες θ’ ανακατέψη
με το μεγάλο κάλεσμα που θ’ αποπνέη η Φύση,
με την καρδιά σου που η σιωπή δε θα την προστατέψη

 

FOR A FRIEND

 

One night I’ll turn on the road that leads me

to your old dream, I’ll come to find you alone.

The evening will spread tediously its faint shadows

passing just outside your lone window.

 

You’ll receive me in your soundless room

books spread around in the arms of silence.

We’ll sit next to each other and talk of what has passed

and of what has already died before we even live it

we’ll talk of the grief of joyless life, the boredom

that we don’t expect anything to become reality

we’ll talk of withering and slowly in the quiet darkness

 

 

our talk will fade away with our last thought.

One night decay will come and stop by the window

to mix reflections of the stars with myrrh

it will mix breeze and your heart with all

that nature exhales which silence won’t protect.

 

 

KARYOTAKIS/POLYDOURI — THE TRAGIC LOVE STORY, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, BC, 2016

www.manolisaligizakis.com

www.libroslibertad.com

 

 

 

Karyotakis-Polydouri

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

Maria Polydouris’

 

Σωτηρία

Ας περάσει πια η μέρα με το φως της.
Η νύχτα γιατί τόσο αργοπορεί;
Στων πεύκων τις σκιές μια πολυθρόνα
με καρτερεί.

Των θαλάμων θα σβήσουνε τα φώτα
κι’ ο ύπνος θάρθη σα λιγοθυμιά.
Ένα αδειανό κρεββάτι, εδώ δίνει
εντύπωση καμμιά.

Θα με διπλώση το σκοτάδι κι’ όπως
μέσ’ στις βαθιές σκέψεις θα μπερδεφτώ,
πως είμαι θα πιστέψω πάλι κάτι
από τον κόσμο αυτό.

Μέσα στο φόβο θα βαθαίνη η νύχτα
όταν ο άνεμος θάρθη ξαφνικά.
Ο ευκάλυπτος τα μαλλιά του θα τινάξη
και των ονείρων μαζί τα μυστικά.

Το μυστικόν αγώνα θα γροικάω
του φθινοπώρου, ανίκητος εχθρός.
Θα με λικνίζη χαρωπό τραγούδι
ο απελπισμένος θρος.

Κι’ αν δεν την καρτερώ, ξέρω πως θάρθη
η γάτα αυτή που νυχτοπερπατεί,
μια γάτα που δεν ξέρει τι είνε χάδι
και δεν το δίνει και δεν το ζητεί.

Στα πόδια μου κοντά κάθεται μόνο,
αδιάφορη στο κρύο το παγερό,
διακριτικά το βλέμμα μου αποφεύγει
κ’ είνε σα να με ξέρη από καιρό

SOTIRIA HOSPITAL Let the day with its light passwhy is the night delaying?An armchair waits for meunder the shade of the cypresses. Let the lights of the hallways dimthe faint sleep will come like a vacant bed around herethat goes unnoticed. Darkness will fold me in twointo deep thoughts I’ll falland I’ll imagine the special personI was in this world. The night will darken of my fearwhen suddenly the wind will comethe eucalyptus will shake its hairtogether with the secrets of the dreams. I’ll listen to this secret fightinvincible enemy of autumna joyous song will keep me rockinga desperate rumble

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

Karyotakis-Polydouri

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

Kostas Karyotakis’

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΠΙA

Θέλω νὰ φύγω πιὰ ἀπὸ δῶ, θέλω νὰ φύγω πέρα,
σὲ κάποιο τόπο ἀγνώριστο καὶ νέο,
θέλω νὰ γίνω μία χρυσὴ σκόνη μὲς στὸν αἰθέρα,
ἁπλὸ στοιχεῖο, ἐλεύθερο, γενναῖο.

Σὰν ὄνειρο νὰ φαίνονται ἁπαλὸ καὶ νὰ μιλοῦνε
ἕως τὴν ψυχὴ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου,
ὡραῖα νά ῾ναι τὰ πρόσωπα καὶ νὰ χαμογελοῦνε,
ὡραῖος ἀκόμη ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο ἐκεῖ μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει, θεέ μου,
στὴ νύχτα, στὴν ἀπόγνωση τῶν τόπων,
στὸ φοβερὸ στερέωμα, στὴν ὠρυγὴ τοῦ ἀνέμου,
στὰ βλέμματα, στὰ λόγια τῶν ἀνθρώπων.

Νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτε, τίποτε πιά, μὰ λίγη
χαρὰ καὶ ἱκανοποίησις νὰ μένει,
κι ὅλοι νὰ λένε τάχα πὼς ἔχουν γιὰ πάντα φύγει,
ὅλοι πὼς εἶναι τάχα πεθαμένοι.

I WANT TO LEAVE

I want to leave this place, to go far away

I want to become golden dust in the air

simple element, free, brave

to an unfamiliar new land I’ll go

where things of the world will appear

like dreams and they’ll talk to the soul

where the nice faces of people will smile

and where I too shall be beautiful

where, my god, darkness wouldn’t exist

in the night, nor in the despair of the place

upon the horrible skyline or in the wind’s wailing

nor in the glances or words of people

where there won’t remain anything

but a little joy and satisfaction

where all will say that they have left forever

that perhaps they are all already dead.

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

Karyotakis-Polydouri

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

Παρίσι

Παρίσι, ήταν καιρός τα ονείρατά μου
στο σκοτεινό πρωί σου να σκορπίσω
και να σ’ αφήσω παίρνοντας κοντά μου
τη θλιβερή χαρά να σ’ αγαπήσω.

Τώρα η Μεσόγειος λυγερή σειρήνα
που στο πλοίο μας γύρω αφροκοπάει
κι’ όλα του αφρού της τα κατάσπρα κρίνα
ένας σκοπός: μακριά σου να με πάη.

Κ’ ύστερα σα σιμώσουμε κει πέρα,
θάρθη προσταχτικό το φως ν’ ανοίξη
τα μάτια μου στην τρισγαλάζια μέρα
και την ενθύμησή σου να μου πνίξη.

Κ’ ύστερα τα νησιά της θα χυμήσουν.
Κ’ η Αθήνα, ξέρω, δε θ’ αργοπορήση.
Θε να στηθούνε να μου πολεμήσουν
της αμαρτίας τον έρωτα, Παρίσι!

Και θα θελήσουν να ξεχάσω πόσο
σου δόθηκεν αμέσως η ψυχή μου.
Καθώς χωρίς την έγνοια ν’ ανταμώσω
γύριζα μέσ’ στους δρόμους μοναχή μου.

Όμως παντού έπιανα εύκολα φιλίες
γιατί σα να με ξέραν μου γελούσαν
παντού, σπίτια και πάρκα κ’ εκκλησίες
κι’ όταν ξαναπερνούσα μου μιλούσαν.
Και θα θελήσουν να ξεχάσω, πόση
καινούργια νειότη συ μούχες χαρίσει,
πως τη μοίρα μου ακόμα έχω ανταμώσει
γυρίζοντας στους δρόμους σου, Παρίσι

 

PARIS

 

Oh Paris, it was time when

I scattered my dreams in your dark mornings

and now I leave you taking with me

the sorrowful joy that I love you.

 

The Mediterranean delicate siren

that flows around our ship

with all its frothy lilies

now takes me away from you

 

but we shall meet again in the future

when light will come carefully to open

my eyes before the gleaming blue day

that helps me live with your memory

 

and then its islands will charge

Athens, I know, isn’t far behind

and they’ll stand and fight

my sinful love for you, oh Paris,

 

and they will wish me to forget

how sweetly I gave you my soul

not longing to meet anyone

when I aimlessly saunter in your streets

 

Karyotakis-Polydouri/The Tragic Love Story, Libros Libertad, 2016

www.libroslibertad.com

Karyotakis-Polydouri//The Tragic Love Story

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ἀσημένιο τὸ μέτωπο. Καὶ ὡραῖα
τὰ μάτια σου ἐφωσφόριζαν γαλάζα.
Τὸ πιάνο καθὼς ἄνοιγες, δυὸ νέα
τριαντάφυλλα τρεμίζανε στὰ βάζα.
μὰ οἱ κρόταφοί σου ρόδα πλέον ὡραῖα.

Ἐπάλευαν τὰ χέρια σου, ἐκερδίζαν·
τὰ πλήχτρα ὑποχωρούσανε· τὶς νότες,
τὴ μελῳδία σὰν ἔπαθλο χαρίζαν.
Ἀκούαμε. Καὶ τὰ αἰσθήματα, δεσμῶτες
ποὺ τὴν ἐλευτερία τοὺς ἐκερδίζαν.

Δὲν θυμοῦμαι καλά, πέρασαν χρόνια,
πὼς εἶχες ὅμως λέω καὶ τραγουδήσει·
ἐξὸν ἂν ἐκελάηδησαν ἀηδόνια.
Λάλο ἢ βουβό, τὸ χεῖλο σου εἶναι βρύση,
ἐλάφια κουρασμένα ἐμὲ τὰ χρόνια.

Ἡ πεταλούδα πάντα θὰ πετάξει
ἀφήνοντας στὰ δάχτυλα τὴ γύρη.
Θρίσμα τὸ ἀντίο, τὸ χέρι σου μετάξι,
κι ἐχάθηκες. Ἀπὸ τὸ παραθύρι
ἡ πεταλούδα πάντα θὰ πετάξει…

 

TRIBUTE

 

Forehead of silver and your blue

eyes reflected beautifully

as you opened the piano

two fresh roses shivered in the vase

like flowers your temples bloomed.

 

Your hands fought and won

against the keys that retrieved

creating notes, the melody reward.

We listened. And the emotions-slaves

regained their freedom.

 

Years have gone, well I don’t remember,

though I  believe that you had also sung

unless the nightingales sang

whether silent or talking your lips are fountain

when my years are but tired deer.

 

Butterflies will always flutter

leaving the pollen on the hand

goodbye only but a rustle, your hand as silk

when you vanished; butterflies

will always fly out through the window.

Karyotakis-Polydouri/The Tragic Love Story, Libros Libertad, 2016

www.libroslibertad.com

Karyotakis/Polydouri–The Tragic Love Story

379full-kostas-karyotakis

ΔΕΝΤΡΟ

Μὲ ἀδιάφορο τὸ μέτωπο καὶ πρᾶο,
τὰ δείλια, τὶς αὐγὲς θὰ χαιρετάω.

Δέντρο θὰ στέκομαι, ὅμοια νὰ κοιτάζω
τὴ θύελλαν ἢ τὸν οὐρανὸ γαλάζο.

Εἶναι ζωή, θὰ λέω, τὸ φέρετρο ὅπου
λύπη, χαρὰ τελειώνουνε τοῦ ἀνθρώπου.

TREE

 

With indifference and calmness

the dawns and dusks I shall greet

 

like a tree I’ll stand to evenly face

the tempest or the blue sky

 

life is called, I’ll say, the coffin where

the joy and sorrow of man will end

 

KARYOTAKIS-POLYDOURI, THE TRAGIC LOVE STORY, Libros Libertad, 2016

www.manolisaligizakis.com