Second Advent of Zeus

merging dimensions cover



Κι έδειξα τον πρώτο μου στίχο στο Δία

λεπτό δάχτυλο σαν τετράστιχο

και μάτια επίκεντρο που γίνονταν

καμπάνα που ήχησε τη μοναξιά της

που με πλατειά σόλα βημάτισα

στ’ ολόφρεσκο ανάβαθο νερό


ανακριβής η γραμμή του ορίζοντα

ύμνος αμείλικτα υμνούσε υμνοτικούς

εσπερινούς του νου μου διαδρόμους

που διέσχιζαν τ’ αρχαϊκό μου βάθος

πριν απ’ την παρουσία μου στον κόσμο


αέρια δηλητηριώδη που σκότωναν

τους στρατιώτες μου σαν διαταγές

παρασημοφορεμένων στρατηγών

και θάνατος που ευλόγησε τα χρόνια

τα μισερά των άτυχων, μοναξιά που γεύτηκα

ανάμεσά τους και στον πρώτο μου στίχο




And I showed Zeus my first verses

my finger-like delicate quatrain

and my eyes that became epicenter

bell that chimed its aloofness

and flat-footed I stepped into

the fresh and shallow water


the vague line of the horizon

merciless hymn was hymning hymnal

vespers alike hallways of my mind

traversing my archaic depths

before my advent into this world


caustic gases killed my soldiers

orders of generals for valor decorated

and death blessing the short years

of the unlucky, loneliness I felt

among them and in my first verse


SECOND ADVENT OF ZEUS, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2016.

Tasos Livaditis/Τάσος Λειβαδίτης





Τα πεθαμένα παιδιά δεν έχουν πια το φόβο να μεγαλώσουν,

οι δρόμοι των τυφλών περνούν, καμιά φορά, μες’ απ’ τον ύπνο μας

η κατοικία μου ήταν πάντα εκεί που με σταμάτησε μια λέξη.






Our dead children have no fear of growing up,

the roads of the blind sometimes come visit our dreams

my family home was always where a word stopped me.



TASOS LIVADITIS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014