Ο ξένος XV (Γιάννης Ρίτσος)

Γιάννης Ρίτσος

Η αποστολή μου τέλειωσε
κι ακόμη αργοπορώ.
Αμφίρροπος ακόμη στέκω
στη γέφυρα που μου χτίζει το βλέμμα σου.
Ζητάς ν’ ακολουθήσεις τη σκιά μου
που χάνεται μέσα στο φως
σαν το σπαθί μέσα στη θήκη του.

Ο δρόμος είναι απέραντος
ο δρόμος είναι δύσκολος κ’ είναι γυμνός
σαν ένα χέρι που ποτέ δε χάιδεψε
και που ποτέ δεν συγχωρεί.

Ο δρόμος που οδηγεί κοντά μου βρίσκεται εντός σου.
Σκύψε βαθιά πολύ βαθιά σου
τόσο που να λυγίσεις όλος σ’ ένα τόξο
να σφεντονήσεις το βέλος στη σιωπή.
Εκεί ανατέλλει το φως μου που αγαπάς
το δικό σου φως
το φως όλου του κόσμου.

Γιάννης Ρίτσος, Από τη συγκεντρωτική έκδοση  Ποιήματα [Α’ Τόμος] (1978)

View original post

Mediterranean

Mediterranean

Three poems from my book “Nostos and Algos” to be released in a couple of weeks by Ekstasis Editions of Victoria, BC and a beautiful comment made by the editor of http://www.mediterranean.nu Anders.

 

Dear Emmanuel,

What a joy, to be treated with these wonderful, extraordinarily strong, colourful impressions from the Mediterranean world – could it be more beautifully painted.

I’m absolutely certain that all worldwide visitors on our site will be thrilled by your poetry and most certainly will crave for more from your pen!

And now your poems have been posted at http://www.mediterranean.nu/?p=2292! Please feel free to contact us at any time if you would like to alter or append anything you see on the post and I really hope that you’ll return here some day to treat us and all the visitors from all over the world with some new poetry to post at www.mediterranean.nu!

My very warmest wishes and THANKS for your LOVELY contribution and we wish you all luck with Nostos and Algos!

Editor

Anders Dahlgren

www.mediterranean.nu

Video by Litsa Moskiou/music by Memnune Kiazim

Video by Litsa Moskiou/music by Memnune Kiazim

Στεκόταν σιωπηλός δίπλα της.

Εκείνη έκλαιγε την πένθιμη
ώρα που αργοπερνούσε

σαν την ερώτηση στα χείλη της
που αρνιόταν να ειπωθεί

παρ’ όλο που τόξερε καλά
απ’ τον πόνο στην καρδιά της

πως είχε προδώσει τον όρκο του

 

He stood silent next to her.

She cried for the somber hour
lingered indecisively

like the question in her tongue
refusing to pop out

although she knew well
from the pain in her heart

that he had betrayed his vow