Yannis Ritsos’ ISMENE//Translated by Manolis Aligizakis

Yannis Ritsos_cover4

Να ’ρχεστε πότε πότε· — αυτό μου δίνει ευχαρίστηση. Εδώ πέρα
ο χρόνος είναι αργός· τίποτα πια δεν έρχεται ή δεν φεύγει,
εκτός απ’ τη συνηθισμένη αυτή φθορά στο ξύλο των επίπλων,
στα καδρόνια της στέγης, στα πατώματα, στις σκάλες,
στους σοβάδες, στα σκεύη, στις κουρτίνες, στους ρεζέδες —
αργή φθορά, μια σιωπηλή σκουριά, προπάντων στα χέρια και στα πρόσωπα.

Τα μεγάλα ρολόγια στους τοίχους σταμάτησαν — κανείς δεν τα κουρντίζει·
κι αν κάποτε στέκομαι μπροστά τους, δεν είναι για να δω την ώρα,
μα το ίδιο μου το πρόσωπο, καθρεφτισμένο στο γυαλί τους,
περίεργα άσπρο, γύψινο, απαθές, σαν έξω απ’ το χρόνο,
ενώ στο σκοτεινό τους βάθος οι σταματημένοι δείχτες,
πίσω ακριβώς απ’ το είδωλό μου, είναι ένα ασάλευτο νυστέρι
που πια δεν έχει ν’ ανοίξει ένα τραύμα, δεν έχει
να μου αφαιρέσει τίποτα — φόβο ή ελπίδα, αναμονή κι αδημονία.

Do come more often, it’ll please me. Time is so slow here.

Nothing comes, nothing goes anymore, other than that usual

decay of the furniture, the ceiling beams, the floors, stairs,

the stucco, the appliances, curtains, the hinges — slow decay

like silent rust especially on the hands and faces.

 

The clocks on the walls have stopped, no one winds them up

and if I stop sometime in front of one, it isn’t to see the time

but my own face, reflected in the clock glass,

unfamiliarly white, as if made of plaster, emotionless,

as if beyond time, while the stopped fingers at the back,

precisely behind my idol, resemble a firm scalpel

that isn’t meant to open a wound anymore, it won’t

take anything from me — fear, hope, expectation

or impatience.

 

Translated by Manolis Aligizakis

 

 

 

 

Οι επιστήμονες αποκαλύπτουν τα μυστικά της Πυθίας

ΕΛΛΑΣ

Η αρχαία Ελλάδα ήταν ένας κόσμος ανδρικής κυριαρχίας. Οι άνδρες κατείχαν τις ανώτερες κοινωνικές θέσεις, οι άνδρες πολεμούσαν και οι άνδρες κυβερνούσαν τις ισχυρότερες αυτοκρατορίες. Ωστόσο, όλοι αυτοί, από τον ταπεινότερο χωρικό μέχρι τον αυτοκράτορα, επιζητούσαν τις συμβουλές ενός προσώπου – και το πρόσωπο αυτό ήταν μια γυναίκα. Από πολύ παλιά οι Δελφοί θεωρούνταν το κέντρο της γης και όπως έλεγαν ο ίδιος ο Δίας τους αποκαλούσε ομφαλό της Γης.

View original post 1,282 more words

Το υπερατλαντικό ταξίδι του Ηρακλέους που δεν διδάσκεται στα σχολεία!!!

ΕΛΛΑΣ

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

View original post 579 more words

Poem of the Week

αλφα

The Heart

 

They say it’s the size
of my clenched fist.
Small, then,
but that’s enough
to set in motion
all of this.

It’s a laborer,
who works well,
though he longs for a break;
it’s a prisoner
who dimly hopes
to escape.

Alaida Foppa

(Barcelona 1914 – Ciudad de Guatemala 1980)

Translation Germain Droogenbroodt Stanley Barkan

 

ΚΑΡΔΙΑ

Λένε έχει το μέγεθος μια γροθιάς.

Είναι μικρή τότε

μα μεγάλη αρκετά για

να βάλει τα πάντα σε κίνηση.

 

Εργάτης

που δουλεύει καλά

παρ’ όλο που αποζητά μιαν ανάπαυλα.

Φυλακισμένος που ποθεί

να δραπετεύσει.

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis

Alaida Foppa

(Barcelona 1914 – Ciudad de Guatemala 1980)

Translation Germain Droogenbroodt Stanley Barkan

Ανακάλυψαν εκπληκτικό γλυπτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ξεχασμένο σε αποθήκη

ΕΛΛΑΣ

Ενα εντυπωσιακό εύρημα, ένα γλυπτό του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ήρθε στο φως, μας αποκαλύπτει η Αγγελική Κοτταρίδη, προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας.

View original post 228 more words

Οι εργασίες για τις οπτικές ίνες αποκάλυψαν …αρχαία στην Κρήτη

ΕΛΛΑΣ

Ένα σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα αποκαλύφθηκε κατά την διάρκεια τεχνικών εργασιών στην Κρήτη.

View original post 72 more words

Neohellene Poets-An Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Neo-Hellene Poets_Feb8

ΜΙΛΩ

 

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
για τα κουρέλια απὸ τα γιορτινά μας φορέματα
για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχὴ
για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους
τους μαστρωποὺς ποιητὲς που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φώς λιγοστεύει τα ξημερώματα
για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμοὺς στις υγρὲς πλάκες
για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολὺ μιλώ για τους ψαράδες
π᾿ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
κι όταν Αυτὸς κουράστηκε αυτοὶ δεν ξαποστάσαν
κι όταν Αὐτὸς τους πρόδωσε αυτοὶ δεν αρνηθήκαν
κι όταν Αυτὸς δοξάστηκε αυτοὶ στρέψαν τα μάτια
κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π᾿ άκρη δεν έχει
χωρὶς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερὴ ερημία του πλήθους.

 

 

 

I SPEAK

 

 

I speak of the last trumpeting of the defeated soldiers

of the last rags from our festive garments

of our children who sell cigarettes to the passers-by
I speak of the flowers that wilted on the graves and

rot in the rain

of the houses gaping with no windows like toothless

skulls

of girls begging and showing the scars of their breasts

I speak of the shoeless mothers who crawl among the ruins

of the conflagrated cities, the corpses piled in

the streets

the pimps poets who shiver by the front steps

during the night

I speak of the endless nights when the light is dimmed

at dawn

of the loaded trucks and the footsteps on the wet

cobblestones

I speak of the prison yard and of the tear of the moribund

 

but I speak more of the fishermen

who abandoned their nets and followed his steps

and when he got tired they didn’t rest

and when he betrayed them they didn’t reject him

and when he was glorified they turned their eyes the other way

and their comrades spat at them and crucified them

and serene, they took the road that had no end

and their glance didn’t ever darken nor bowed down

standing and lonely amid the horrible loneliness of the crowd

Κατερίνα Καριζώνη, Πρόσκληση σε δείπνο

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Πρόσκληση σε δείπνο

Λοιπόν, να ξέρεις
πως τίποτα δεν άλλαξε από τότε
τις νύχτες ακούμε τους βάλτους
να καταπίνουν τα άλογα
μιλάμε σιγά, γράφουμε ποιήματα
ζούμε όλο και πιο πολύ αποκλεισμένοι.

Γι’ αυτό
πάρε μαζί σου δυο τρεις φίλους
κι έλα απόψε
θα στρώσουμε το τραπέζι πιο ψηλά
να μην το φτάνουν οι πεθαμένοι
θα ξεφλουδίσουμε τον ουρανό
θα δειπνήσουμε με αστέρια.

Από τη συλλογή Τσάι και μυθολογία (1985) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

View original post

Δεύτερη Παρουσία του Δία//Second Advent of Zeus

merging dimensions cover

ΕΣΤΙΑ

Εστία σπλαχνική έχτισε το χαγιάτι μου
ηχώ καλπασμού
σε μακρινά μέρη που ακούστηκε
πάταγος από κόμμα
που άκουσα

θαυμαστικό
γυναίκειας θηλής
το εξαντλημένο δέντρο που σταμάτησε
το θρόϊσμά του κι υπήρξα
στην απροσδιόριστη διάσταση

ομόηχα τριζόνια μίλησαν για καθήκον
μια θαμπή δόση ενοχής

που έφερα σ’ αυτό τον κόσμο
απ’ τη γαλήνη των ευλογημένων ψυχών
αδιάσπαστος κρίκος
με των προγόνων την ομορφιά
οργή των βαρβάρων στο σταυρόνημα
της ιστορίας και τον ένιωσα
να γέρνει πάνω απ’ το λίκνο μου
και να μου θυμίζει κάποιο
μελλοντικό μου πόλεμο
εναντίον σκιών
και σπόρων φραγκοσύκων
το αργό πέρασμα του πόνου
είχε κιόλας αρχηνίσει

εύκολη τη μετάλλαξή μου σ’ άνθρωπο
HESTIA

The merciful Hestia built my dwelling
echo of a gallop
sang in faraway lands
sound of a comma
I heard
the exclamation
of a woman’s nipple
an exhausted tree stopped
its rustle and I existed
in vague limbo

homophonous crickets spoke of duty
foggy installment of guilt

I carried into this world from
the serenity of the blessed souls
an unbroken link
to my ancestors beauty
wrath of barbarians at the cross points
of history and I felt Him
leaning over my cradle
to remind me of
my future war against
shadows and
prickly pears seeds
the slow crawl of pain
had already commenced

my easy path to humanness.

 

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ//SECOND ADVENT OF ZEUS, poetry by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Canada, 2016

Σοφία Στρέζου, Στάζουν λέξεις τα ποιήματα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Στάζουν λέξεις τα ποιήματα

Έφτανε ένα καλοκαίρι
για να παγιδεύσει ένα τίποτα
ένα βλέμμα κρυμμένο
σε μοναχικά ταξίδια
εξερευνώντας μια σκιά σε άδειο δωμάτιο
με το φθινόπωρο να φέρνει φθορά
σε πνιγμένες σιωπές
χωρίς να φθάνει η ανατροπή
από την υπέρβαση που δεν έγινε ποτέ.

Έμειναν οι χάρτες που τα λόγια ζωγράφιζαν
όταν ακούμπαγαν στις πληγές
που με δάκρυα πλένονταν
με φωνές
με θυμό
με αγάπη
στάζαν λέξεις τα ποιήματα.

Έφευγαν-γύρναγαν-ξαναγύρναγαν
για να φράξουν αισθήματα
νερά που έτρεχαν αλόγιστα
στο ποτάμι της μοναξιάς
να συλλέγουν
να κάνουν φράγματα
να περισσεύει το κύμα
που στον βράχο έσπαγε
στο τέρμα της απόκρυφης σκέψης
εκεί που το αδύνατο έσμιγε με το δυνατό
κι έπρεπε να αντιμετωπισθεί
ως πράξη αρχής που γίνεται τέλος
χωρίς ελπίδα
χωρίς ίχνη στη διαδρομή
που το ρεύμα ακολουθεί παράφορο
σε ώρες
σε χρόνο
σαν παράλογο
σαν παράνομο
σαν παράπονο
γητεύοντας πληγωμένες αισθήσεις
σε φεγγαρολουσμένα τοπία.

Από τη συλλογή Ψυχής…

View original post 19 more words