www.odyssey.pm

Ευχαριστώ πολύ τον Anders Dahlren, για την παρουσίαση, στη Σουηδία, μερικών μου ποιημάτων στον εξαιρετικό του ιστότοπο που εστιάζεται σε ποίηση… Μεσογειακή….//I extend me appreciation to Anders Dahlgren, editor of the www.odyssey.pm, in Sweden, for the presentation of a few of my latest poems

 

 

Advertisements

Yannis Ritsos-Poems/translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Κοιτάζει πάλι, παρατηρεί, διακρίνει

μέσα σε μιαν απόσταση χωρίς καθόλου νόημα,

μες στη διάρκεια που πια δεν ταπεινώνει,

τους σβώλους ναφθαλίνης στη χαρτοσακκούλα,

τα ξερά κληματόφυλλα στον τρύπιο κουβά,

το ποδήλατο στ’ αντικρυνό πεζοδρόμιο.

Άξαφνα

ακούει το χτύπημα πίσω απ’ τον τοίχο,

το ίδιο εκείνο, συνθηματικό, καταμόναχο,

το βαθύτερο χτύπημα. Αισθάνεται αθώος

πούχει ξεχάσει τους νεκρούς.

Τις νύχτες, τώρα

δε χρησιμοποιεί ωτασπίδες—τις έχει αφημένες

μες στο συρτάρι του μαζί μα τα παράσημά του

και με την πια αποτυχημένη τελευταία του προσωπίδα.

Μονάχα που δεν ξέρει αν είναι η τελευταία.

 

 

RESURRECTION

 

 

He looks again, observes, discerns

in a distance that has no meaning at all

in the continuance that doesn’t humiliate anymore

the moth balls in the paper bag

the dry grape leaves in the leaky pail

the bicycle on the opposite sidewalk.

Suddenly

he hears the knock behind the wall

that same one, coded, totally alone,

the deepest knock. He feels innocent

that he has forgotten the dead.

At night, now, he doesn’t

use earplugs anymore – he’s left them

in the drawer along with his medals

and with his last most unsuccessful mask.

Only he doesn’t know whether it’s the last one.

 

 

~Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Selected Poems/translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

www.authormanolis.wordpress.com

 

Neo-Hellene Poets, an Anthology

Neo-Hellene Poets_Feb8

Ποίημα Σίσσυς Δουτσίου σε μετάφραση μου//Poem by Sissy Doutsiou-my translation

 

Η ΝΥΦΗ

 

Δακρυσμένες νύφες
και οι ανεστανάρηδες να ουρλιάζουν.
Ένα θαύμα που δεν έγινε.
Βαθιά Απελπισία
Εγένετο το θέλημα σου –
ανοιγμένα τα εύθραστα σκέλια της γυναίκας σου
κάθε πρωί ο αφέντης δίνει διαταγές
οι δούλοι προσκυνάνε.
Η γυναίκα του μια πόρνη
τα σεντόνια ωμά ροζ
άνευ ακραίου ενθουσιασμού
κάτω από τα πράσινα όνειρα
μέσα σε ένα σπίτι.
Λείπει η ευφορία
πεταγμένα εσώρουχα, βιλία, κόμικ, πέτρες, πετσέτες,
ιδρωμένα σορτς και αλατισμένες φανέλες.
Ένας οξύς πόνος
κλείνω τα πόδια μου
τα φέρνω στο στήθος μου.
Ένα μικρό σμήνος πουλιών
καλοσορίζει τα δάκρυα μπροστά σου
– σκέφτομαι τον ποταμό Ούς –
ισοροπημμένα σε ξανθιά αγκάθια κοιτάζεις τους μώλωπες
παίζουν σαν παιδιά κοιτάζουν το ένα το άλλο
αρσενικό – θυληκό – γένος ουδέτερο
Λυπάμαι, σήμερα φέυγω.
Κάποια παιδιά είναι καταδικασμένα να μεγαλώσουν.

 

 

THE BRIDE

 

 

Teary brides and the screaming live coal walkers.

The miracle that wasn’t.

Indescribable desperation.

Let your wish come true.

The tender legs of your woman are open

each morning the master gives orders

the slaves obey.

His woman a whore

on plain pink bedsheets

beyond a shred of enthusiasm

under green dreams

inside a house.

Absent euphoria

books, comics, stones, napkins thrown on the floor

sweaty shorts and salty inside shirts.

A sharp pain

I contract my legs

bend them to my chest

a small flock of birds

welcomes my tears in front of your eyes

I think of the river Ouse

as if balanced on blonde thorns, you inspect the bruises

as they play like children one against the other

male-female-neuter genders.

I’m sorry, but today I’ll leave.

Some children are doomed to grow.

 

 

Neo-Hellene Poets an Anthology 1750-2018, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Ekstasis Editions, 2018

www.libroslibertad.com
www.ekstasiseditions.com

 

Yannis Ritsos, Poems, translated by Manolis Aligizakis

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΛΑΘΗ

Ο άντρας καθόταν στον καναπέ, μιλούσε,

άκουγε τη φωνή του, διόρθωνε τον τόνο της. Η γυναίκα

διόρθωνε τα μαλλιά της μπροστά στον καθρέφτη.

Τα μαλλιά της γυναίκας είταν βαμμένα.

Η φωνή του άντρα είταν βαμμένη. Το `ξέραν.

Σβήσαν το φώς. Γονάτισαν αντικρυστά και κλάψαν.

Ύστερα κάναν έρωτα στο πάτωμα. Κ’ έξω, η γριά

χτυπούσε τη μπετούγια της σιδερένια πόρτας.

 

MISTAKES

The man was sitting on the couch; he was speaking;

he was listening to his voice; he corrected its tone. The woman,

before the mirror, was fixing up her hair.

Her hair was dyed.

The man’s voice was dyed. They knew it.

They turned off the lights. They kneeled opposite each other and cried.

Then, they made love on the floor. And outside, the old woman

knocked the latch of the metal door.

 

~Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2014

www.libroslibertad.com

www.ekstasiseditions.com

 

 

 

 

Neo-Hellene Poets an Anthology

a8ee4aa434f9aee953ea6fc9ad49a4c3--people-art-attractive-peopleNeo-Hellene Poets_Feb8

Poem by Maria Polydouris//Ποίημα Μαρίας Πολυδούρη

 

ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Οι νέοι που φτάσανε μαζὶ στο έρμο νησί με σένα
κάποια βραδιὰ μετρήθηκαν κ᾿ ηύραν εσὺ να λείπης.
Τα μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρὶς κανένα
ρώτημα, μόνο εκίνησαν τις κεφαλὲς της λύπης.

Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, απὸ τη μόνωση σου
ένα σημείο απὸ φωτιὰ τους έστελνες, γνωρίζαν
το θλιβερὸ χαιρέτισμα που φώταε της αβύσσου
τους δρόμους κι᾿ όλοι απόμεναν στον τόπο τους που ορίζαν.

Απόμεναν στην ίδια τους πικρία, κρεμασμένοι
έτσι μοιραία και θλιβερὰ στο «βράχο» του κινδύνου.
Κι᾿ όταν πια τους χαιρέτισες, οι αιώνια απελπισμένοι
ψάλαν μαζὶ κάποια στροφὴ καθιερωμένου θρήνου.

Μα φτάνουν πάντα στο «νησί» τα νέα παιδιὰ ολοένα.
Στην άδεια θέση σου ζητοῦν της ζωής το ελεγείο.
Σου φέρνουνε στα μάτια τους δυο δάκρυα παρθένα
και της καινούργιας σου Εποχής το πλαστικὸ εκμαγείο.

FOR KARIOTAKIS

The young men who arrived to the deserted island with you

one night counted themselves and found you missing.

They looked each other in the eyes and no wonder

they shook their heads in sadness. They recalled many nights that

from your loneliness a sign of fire you would send and they knew

the sad welcome of the abyss lighting the roads

and for this they stayed in their familiar places

they grieved, as if fatefully and sorrowfully they hanged

from the “rock” of danger and when you said goodbye, you,

the forever desperate they sang a few verses of a traditional dirge.

 

The young men arrive to the island every year

and they search for the elegy of life in your vacant spot.

They maintain two tears in their eyes for you

and for the new Epoch you have established.

 

 

NEO-HELLENE POETS AN ANTHOLOGY 1750-2018, translated by Manolis Aligizakis,

Libros Libertad, Ekstasis Editions, 2018 www.libroslibertad.comwww.ekstasiseditions.com

Neo-Hellene Poets an Anthology

Ποίημα Νάνου Βαλαωρίτη//Poem by Nanos Valaoritis

ΤΡΟΙΑ

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.

Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.
Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

TROY

Of the ones who’re in the sea, some drown
some return to become castaways
they all wait to face you.
Only Death doesn’t wait.

Remember that along the shore the dead
wait to talk to you as you walk by.
What we might build they’ll knock down.
It seems the defeated have won.

No one knows what will happen this spring.
The river filled my mouth
and the sun held my hand.

Horses returned without bodies
when we returned during the summer
oh God, the towers had changed color

Neo-Hellene Poets — an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2018
www.libroslibertad.com

 

Neo-Hellene Poets, an Anthology

Neo-Hellene Poets_Feb8

Ποίημα Νάνου Βαλαωρίτη//Poem by Nanos Valaoritis

ΤΡΟΙΑ

Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

 

TROY

Of the ones who’re in the sea, some drown

some return to become castaways

they all wait to face you.

Only Death doesn’t wait.

 

Remember that along the shore the dead

wait to talk to you as you walk by.

What we might build they’ll knock down.

It seems the defeated have won.

 

No one knows what will happen this spring.

The river filled my mouth

and the sun held my hand.

 

Horses returned without bodies

when we returned during the summer

oh God, the towers had changed color

 

Neo-Hellene Poets — an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2018

www.libroslibertad.com

 

 

Ο Θουκυδίδης, ο Διόδοτος και ο ανθρωπισμός μέσα στον πολιτικό λόγο

ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΟΣ

Οι γνώσεις μας για το Διόδοτο είναι σχεδόν μηδαμινές. Ο Γεωργοπαπαδάκος παραθέτει σε υποσημείωση: «Δεν ξέρουμε τίποτε περισσότερο για το συνετό αυτόν άντρα». Το σίγουρο είναι ότι παίρνει το λόγο όταν συγκεντρώνεται η εκκλησία του Δήμου για να συζητήσει την αναθεώρηση της εξοντωτικής απόφασης εναντίον των Μυτιληναίων για την αποστασία τους. Ο Θουκυδίδηςπαρουσιάζει το λόγο του αμέσως μετά τον εμπρηστικό λόγο του Κλέωνα (που δικαίωνε την ολοκληρωτική καταστροφή των Μυτιληναίων) ως αντίβαρο επιείκειας και λογικής απέναντι στην τυφλή, ισοπεδωτική ορμή της προηγούμενης εκδικητικής απόφασης. Όμως ο λόγος του Διόδοτου είναι πολιτικός. Είναι δηλαδή προορισμένος να καταδείξει το συμφέρον της πόλης. Υπό αυτούς τους όρους κάθε συναισθηματισμός ή ανθρωπιστική διάθεση δεν μπορούν να έχουν καμία ισχύ, αφού εδώ μιλάμε για τον ξερό ωφελιμισμό της πόλης, που οφείλει να βγει κερδισμένη από τις περιστάσεις.

View original post 1,352 more words

MY FATHER/translated by Manolis Aligizakis

my father

Elke Rehder, Tanz blau grau


My father is light

My father is as light as a flower
when he falls in autumn like the leaves
of the book which he ever read
in the warmth of the winter.

When you leave from here,
Father,
I will leave as well.

Something of you
will remain in me,
always.

And something of me
will always go with you.

Enrique Solinas, Argentina 1969

 

Ο Πατέρας μου

Είν’ ελαφρός σαν ένα λουλούδι

και πέφτει το φθινόπωρο σαν φύλλο

βιβλίου που ποτέ δεν διάβασε

στη ζεστασιά του χειμώνα

σαν φύγεις απ’ τον κόσμο

πατέρα, κι εγώ θα φύγω

κάτι δικό σου να παραμείνει

μαζί μου για πάντα

και κάτι από μένα

να `ναι πάντα μαζί σου

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη/translated by Manolis Aligizakis

 

 

 

 

Hard To Stomach: Some Needful Words

SENTENTIAE ANTIQUAE

A proverb

“A fat stomach does not bear a subtle mind”

Γαστὴρ παχεῖα λεπτὸν οὐ τίκτει νόον.  (Arsenius, 5.22a1)

Od. 18.54-56

“Friends, it is in no way good for an old man
In the clutches of sorrow to fight a younger man.
But my no-good stomach compels me, that I might fall beneath his blows.”

“ὦ φίλοι, οὔ πως ἔστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι
ἄνδρα γέροντα δύῃ ἀρημένον· ἀλλά με γαστὴρ
ὀτρύνει κακοεργός, ἵνα πληγῇσι δαμείω.

γαστήρ, ἡ: “stomach”

γαστραία: A type of turnip

γαστρίδουλος: “slave to one’s stomach”

γαστρίον: “sausage”

γαστρίζω: “to punch someone in the belly”

γραστριμαργία: “gluttony”

γαστροβαρής: “stomach-heavy”, i.e. “heavy with child”

γαστροκνημία: lit. “shin-stomach”, so “calf”

γαστρολογία: An almanac for gourmands, so “foodie-book”

γαστρομαντεύομαι: “to divine by the stomach”

γαστροπίων: “a fat-bellied fellow”

γαστρορραφία: “sewing a stomach wound”

γαστρόρροια: “diarrhea”

γαστροτόμος: “stomach cutting”

Image result for ancient greek comic vase

γαστροχάρυβδις: “having a gaping maw of a belly”

γαστρόχειρ: lit. “stomach-hand”, so…

View original post 10 more words