Η Αγία Συμμορία

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

simoria

Όταν ο ολοκληρωτισμός τού αστικού κράτους καταφέρνει να μαζέψει όλα τα φυντάνια της αγίας συμμορίας ο κεφαλαιοκράτης τρίβει τα χέρια του.

Ο φασίστας ως ακοίμητος φρουρός τού πατριωτισμού και της φυλετικής καθαρότητας, μοστράρει δίπλα στον ορθόδοξο τράγο και σε κείνο το γύφτικο σκεπάρνι της απατεωνιάς και της κακομοιροσύνης που προεδρεύει στον κοινοβουλευτικό στάβλο.

Ο φασίστας κατάφερε να βγάλει ταμπελάκι εξουσίας και να βγει στο προσκήνιο της ιστορίας για να δείξει τα δόντια του.

Για να τρομοκρατήσει και να υποδαυλίσει άσχημα προαισθήματα. Για να επιβάλει το δεσποτισμό της φασιστικής του κραυγής που θέλει αίμα και λεφτά. Στρατιωτικούς νόμους και φάλαγγα.

Μέσα στην πολιτική σούπα ακροδεξιάς και μικροαστικής αριστεράς φυτρώνει ένα αγκάθι θανάτου πάνω στις συνειδήσεις των πιο λούμπεν κομματιών του λαού.

Των κομματιών τού λαού που έγιναν μπίλιες στο φλιπεράκι της κρίσης τού κεφαλαίου και τώρα ψάχνουν αγίους με τσαμπουκά και μπράτσα για προστασία.

Σήμερα που ο κοινωνικός αυτοματισμός έγινε άτυπος…

View original post 197 more words

Cloe and Alexandra, translated by Manolis Aligizakis

 Cloe and Alexandra_cover_aug265

Cloe Koutsoubelis’

ΙΕΡΗ ΠΕΤΡΑ

«Κι αν τώρα πέθαινα», είπε αυτός

δεν θάνιωθα ποτέ πιο ζωντανός».

Τα πόδια τους βαθιά στο Λιβυκό

αρχές χειμώνα καλοκαίρι

ήλιος με ξανθές βεντάλιες βλεφαρίδες

τους δρόσιζε στον ουρανό,

μια γριούλα τους φίλεψε ρακή,

η δική της είχε μέσα ροδόνερο και μέλι

«για να γλυκαθείς» της είπε

και γέλασε ένα γέλιο χωρίς δόντια.

 

Γιατί το τέλος

είναι πάντοτε κρυμμένο

στην ίδια του την τελειότητα.

 

 

HOLY ROCK

He said, ‘if I die right now

I would have never felt more alive’

Their feet deep in the Lybian Sea

beginning winter-summer

sun with blond fans of eyelids

freshened them up in the sky,

an old woman offered them raki

hers had some honey and rosewater

‘to sweeten you up’ he said

and laughed a toothless laugh.

 

Because the end

is always hidden

in its own perfection.

 

 

CLOE and ALEXANDRA, poetry translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2013

Eλληνική λαογραφία

ΕΛΛΑΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΧΟΛΕΙΟ

Η λέξη λαογραφία με την σημερινή της έννοια χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1887 από τον λαογράφο Ν. Πολίτη. Η επιστήμη της λαογραφίας μελετάει τις διάφορες ομαδικές εκδηλώσεις ενός λαού, που υπαγορεύονται από μια άγραφη ιερή παράδοση στο πέρασμα των αιώνων.

Για την πολιτιστική πορεία ενός λαού, από την οποία εξαρτάται η αξία και η θέση του ανάμεσα στους άλλους λαούς, συμβάλλουν δύο παράγοντες : Η προώθηση που δίνουν με την πρωτότυπη δημιουργία και το έργο τους οι εξέχουσες φυσιογνωμίες και η προσφορά του ανώνυμου πλήθους, η οποία αποτελεί το απαραίτητο υπόβαθρο για την πρωτότυπη δημιουργία, την πρόοδο και την εξέλιξη.

Στην αρχαία Ελλάδα από τις λαϊκές συνήθειες, την λαϊκή θρησκεία και λατρεία, τον λαϊκό πολιτισμό, ξεκίνησε και διαμορφώθηκε η πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία. Τα δράμα και η βουκολική ποίηση έχουν τις ρίζες τους στις απλές αγροτικές συνήθειες της εποχής εκείνης. Από τα σχέδια της λαϊκής κατοικίας εμπνέεται ο αρχιτέκτονας…

View original post 116 more words

Γειά σου Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι

Lefteria

“Ο ποιητής πέθανε. Ζήτω η ποίηση.”

Μας λέει ο άλλος δικός μας μεγάλος ποιητής της ομορφιάς, της ζωής και του εξανθρωπισμένου ανθρώπου, ο Γιάννης Ρίτσος.

  Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, ο ποιητής της επανάστασης και της αέναης νιότης, ο ποιητικός έφηβος της μεγαλύτερης επανάστασης της ανθρώπινης ιστορίας που πορεύτηκε “δίχως τρίχα λευκή” στην καρδιά, στην τέχνη και στη ζωή, ο προφήτης και φλογερός προπαγανδιστής της νίκης της πανανθρώπινης ελπίδας για το νέο κόσμο του μέλλοντος έφυγε γιατί δεν καταδέχτηκε τον σωματικό και ψυχικό αφανισμό της νιότης και της επανάστασης.

View original post 668 more words

Abstraction in Five

Graffiti Lux and Murals

I saw this colorful strip, as I was being driven somewhere.

abst1b

When I returned on foot, I found 5 abstracts by the tracks.

abst1

The sidewalk was thin, the traffic heavy and fast. The sun reflected off the paint to blind me.

abst1c

I didn’t get hit by a car, and in spite of sun blindness, I managed to capture all 5 panels.

abst1f

I couldn’t get any further back, and the art was somewhat elevated.

abst1e

Just feeling the traffic whizzing by made me dizzy.

abst1d

abst1g

At first it was all just a smear of colours. Then I saw Jimi Hendrix playing his guitar in the purple haze of heaven.

abst2b

Now, I see other things, but it’s too, late to shoot the close ups.

abst2

You can see, in the pic below and other pics, the sun reflected in the painting.

abst1

abst3

The sun is so fabulous, I think it adds to my shots.

abst3c

Sun…

View original post 93 more words

Γιώργος Θ. Γιαννόπουλος, Ο φίλος

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ο φίλος

του Χρήστου Φλωρόπουλου

Κι έπειτα ήρθε και με βρήκε
σε ξέρω, μου είπε, σε ξέρω από πάντα.
Δεν το πίστεψα κι όμως έπρεπε να το φανταστώ
είχα δει το ίδιο ρεύμα στη γραφή
εκεί που πάνε να φτιαχτούν τα γράμματα
κι είναι έτοιμα να σπάσουν

Έπρεπε να το φανταστώ κι από το βλέμμα
με κοίταζε κατευθείαν στα μάτια
σε ξέρω, μου είπε, σε ξέρω από καιρό

Έπειτα κατάλαβα.
Εγώ είμαι, επέμενε, πώς και δεν με αναγνωρίζεις;
Ήρθα από τον κόσμο των νεκρών για να σε συναντήσω.
Θυμάσαι την τελευταία φορά
σου είχα γράψει με το αίμα μου
γιατί ήξερα ότι κατά βάθος δεν με πιστεύεις.

Κι όμως με βλέπεις τώρα, είμαι μπροστά σου
μπορείς να με αγγίξεις αν θέλεις
ή πάλι να αρκεστείς στο χαμόγελό μου
ή και στο βλέμμα μου.
Μα δεν θυμάσαι το βλέμμα αυτό,
αυτό που έλεγες πως άναβε πυρκαγιές;

Μη σε παραξενεύει η μορφή…

View original post 245 more words

Δώρα Κασκάλη, Επιστολογραφία

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επιστολογραφία

[Ενότητα Ο έρως έχει ύπαρξη]

Δε θέλω να σου γράψω σ’ αυτή την άχαρη οθόνη.
Garamond των 12. Αυτό είμαι.
Τόσο λίγο.
Θέλω να σου στέλνω εκείνους τους αεροπορικούς φακέλους
γαλαζόασπρη ρίγα σα γιακαδάκι γύρω-γύρω.
Ν’ ακουμπάω τη γλώσσα στην κόλλα πάνω, να σγουραίνει
από τη γλύκα το χαρτί, ένα μικρό tattoo στα χείλια
που πήραν του ονόματός σου το μόνιμο σχήμα.

Είμαι άγραφη όπως η άσπρη κόλλα. Με γεμίζω με λέξεις.
Πόσες λέξεις να καλύψουν
την άκαρδη απόσταση ανάμεσά μας;
Κι όταν θα παίρνεις στα χέρια σου
αυτό το γράμμα το παλιομοδίτικο,
θα ξέρω ότι οι παλάμες σου σφραγίζουν
τ’ αχνά μου αποτυπώματα.
Δεν θέλω να είναι εμφανή,
να δείχνουν την παράδοσή μου τόσο εύκολα.
Μετά θα ξεφλουδίσω μόνη μου τα λίγα προσχήματα.
Θα σε τρομάξω;

Οι δράκοι μου είναι στο κουτί με τα παιδικά μου παιχνίδια.
Μια να τους κάνω, μικρά
κομμάτια, γαλάζια, κόκκινα lego.
Κι…

View original post 135 more words

Μαρία Τζίκα, (Κάτι σαν) φιλανθρωπία

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

(Κάτι σαν) φιλανθρωπία

Ενσωματώνω
στον άχρηστο καιρό μου
ηρωισμούς,
καινούρια μέλη
κραδαίνοντας ο νους
ανστηλώνει
ανάπηρα σημεία του χάρτη,
εκεί που ζουν παιδιά με χαλινούς λαιμούς
κι ωρολογιακά χέρια
γυναίκες
σκαλωμένες σε χρωματιστές κρεμάστρες
άντρες που βούλιαξαν στο φθαρμένο μπατζάκι τους,
έχουν αφήσει από καιρό το πόδι τους
στα σκουλήκια.

Κρατάω πάντα από ευγένεια
ένα μοιρασμένο χαρτονόμισμα
κι ένα καλοντυμένο γεύμα
ακουμπώ στην πλάτη των μυρίων πόνων τους,
δέκα χαμόγελα όλα κι όλα
που περισσέψανε από προσωπικά παθήματα
φεύγω υψηλότερη της πράξης
ενώ από την άκρη του παγκόσμιου οφθαλμού
φεγγρίζουν ακόμη
παιδιά που γηράσκουν με μιαν άγουρη νεκρότητα
γυναίκες που έμαθαν να αισθάνονται
στην απάθεια της μοναξιάς,
άντρες που κατεργάζονται ζωή
θαμμένοι στην αδελφική τους πέτρα.
Χάνονται όλοι ολοένα πιο βαθιά
στις αλληλέγγυες
φαντασιοπληξίες μου,
στη γενναιότητα της κοιμωμένης μου
θέασης.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα…

View original post 4 more words

Ρούλα Αλαβέρα, Η πόλη που ζω

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Λουκιανός Κηλαηδόνης & Κωστούλα Μητροπούλου, Η πόλη μας
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς / δίσκος: Η πόλη μας (1970))

Η πόλη που ζω

Αυτή η πολιτεία καλλιεργεί τη μοναξιά μου
Επιβάλλει το βήμα μου να’ ναι πίσω
Εξαναγκάζει την καρδιά
Αυτή η πόλη γίνεται χώρα μοναδική
με τα καλντερίμια, τις γραμμές των τραμ
τους στρατιώτες της στα φυλάκια
Αυτή η χώρα μου μ’ εξαγοράζει

Κρύβομαι ανάμεσα σε σοκάκια
Λένε πως η μοναξιά
ζει με τους πεθαμένους
πως τα σπίτια που περιτριγυρίζονται
με κάγκελα, είναι σπίτια νεκρών.
Όνειρα με φωταγωγημένες εκκλησίες
και φρούτα παράκαιρα.
Τα πόδια εξακολουθούν να βαδίζουν.

Από τη συλλογή Πέρασμα (1964) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα

View original post

►Greek Mythology: “Artemis´ Dual Archetype” / “Collaboration with Resa McConaghy and Mirjana M. Inalman”🌛🏹.-

La Audacia de Aquiles

►Greek Mythology: “Artemis´Dual Archetype” / “Collaboration with Resa McConaghy and Mirjana M. Inalman”🌛🏹. 

artemis-goddess

guarda_griega1_2-1

"Diana, The Huntress" by Guillaume Seignac. 19th century. “Diana, The Huntress” by Guillaume Seignac. 19th century.

guarda_griega1_2-1

_______________________________________________________________

Artemis(Roman Equivalent: Diana) is often depicted in two ways: as a huntress goddess and as the goddess of the Moon. 

Artemis/Diana by Jean-Antoine Houdon (18th century) Artemis/Diana by Jean-Antoine Houdon (18th century)

Artemis was the first-born child of Zeus and Leto. Her mother was forbidden by jealous Hera to give birth anywhere on the earth but the floating island of Delos provided her sanctuary. Immediately after her birth, Artemis helped her mother deliver Apollo for which she is sometimes called a goddess of childbirth.

Her twin brother Apollo was similarly the protector of the boy child. Together the two gods were also bringer of sudden death and disease: Artemis targeted women and girls, Apollo men and boys.
Artemis was officially the goddess of the Hunt, but because the Titans had fallen, the Titan Selene

View original post 1,946 more words