Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη – Ταξίδια στο χρόνο…

Aikaterini Tempeli

..

..

Προσπαθώ να φανταστώ τι θα σκεφτήκατε όταν είδατε αυτό τον τίτλο. Ίσως δεν ξέρετε καν που βρίσκεται αυτή η Βιβλιοθήκη, ίσως σας πέρασε απ’ το νου ότι είναι βαρετό ένα τέτοιο θέμα. Ας τα πάρουμε λοιπόν απ’ την αρχή, μήπως και καταφέρω να σας αλλάξω γνώμη.

Η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, βρίσκεται στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά έχει κι έναν πολύ ενημερωμένο ιστότοπο. Είναι κόσμημα για την πόλη και δούλεψαν εκεί άνθρωποι με μεράκι που την ανέδειξαν, όπως ο αείμνηστος έφορος Νίκος Χ. Γιανναδάκης.

Για μένα όμως είναι σίγουρα η Βιβλιοθήκη στην οποία πήγαινα πολύ συχνά. Ίσως εξίσου συχνά μ’ αυτήν του Τμήματος Ψυχολογίας του Α. Π. Θ., όσο σπούδαζα. Πήγαινα για να δανειστώ βιβλία, για να μελετήσω για το δικό μου βιβλίο όσο το έγραφα, αλλά πήγαινα και πολλά βράδια για να κάτσω στα σκαλιά της.

Χάρηκα λοιπόν όταν είδα ψάχνοντας ότι έχει ένα εξαιρετικό site…

View original post 109 more words

Φράσεις Συγγραφέων

Ιορδάνης Π

Κάρολος Μπωντλαίρ
o Το μεγαλύτερο τέχνασμα του διαβόλου είναι ότι σε πείθει για την ανυπαρξία του.

Όσκαρ Ουάιλντ
o “Είμαστε όλοι βρώμικοι, όμως μερικοί από εμάς κοιτάζουμε τα αστέρια.
o Να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Αυτό τους κάνει να σε μισούν περισσότερο.
o Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη.

View original post 1,367 more words

Tasos Livaditis/translated by Manolis Aligizakis

 

cover

ΚΕΡΔΗ ΤΗΕ ΝΥΧΤΑΣ

 

Τις μέρες συνήθως ονειρεύομαι ή ματαιοπονώ, αμφιβάλλω

ή υποκύπτω, αλλά όταν κατέβει η νύχτα τρέχω από κήπο σε κήπο

και ακουμπώντας το αυτί μου στις φλούδες των δέντρων

ακούω εκείνον τον αρχαίο λυγμό.

 

 

 

NIGHT GAINS

 

During the day I usually dream or I plough the sand, I debate

or retreat but when night falls I run from garden to garden and

placing my ear on the bark of the trees

I listen to the ancient sob.

 

 

 

TASOS LIVADITIS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

Yannis Ritsos/translated by Manolis Aligizakis

 

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΝΥΧΤΑ

 

Αυτός με την κιθάρα, εκείνος με το ακορντεόν. Ώρα προχωρημένη.

Η μουσική τα δικά της. Και πώς να γδυθείς; Έκανε κρύο.

Ξύλινη σκάλα, λίγα λαμπιόνια, η άσπρη λεκάνη.

Μες στο κλεισμένο εστιατόριο, το βιολί πάνω στην καρέκλα.

Στο δεύτερο όροφο πατήματα των χορευτών με γυμνά πόδια,

μπερδεύοντας μπουκάλια, κόκκινες κορδέλες, μαύρα καπέλα.

Είδαμε τότε πως καλύπτει τα μάτια της η δόξα με το `να φτερό της.

 

 

 

A DIFFERENT NIGHT

 

This one with the guitar; that one with the accordion. Late hour.

Music by itself. And how to undress? It was cold.

Wooden staircase, some small lamps, the white basin.

Inside the closed restaurant the violin on the chair.

On the second floor footsteps of barefoot dancers,

mixing up bottles, red ribbons, black hats.

Then we saw how glory covers its eyes with one of its feathers.

 

 

 

YANNIS RITSOS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

Το Διδυμότειχο δεν είναι εξαίρεση

dimart

—του Νίκου Βατόπουλου—

Η καταστροφή του ιστορικού τεμένους στο Διδυμότειχο υπενθυμίζει τρία πράγματα. Πρώτον, την απόσταση των υπηρεσιών από την πραγματική ζωή. Δεύτερον, την αδυναμία των υπηρεσιών να δουν ένα ζήτημα σε μεγαλύτερο κάδρο. Τρίτον, τον δογματισμό και την κτητικότητα των υπηρεσιών πάνω στα μνημεία, τα περισσότερα από τα οποία αδυνατούν να διασώσουν. Εν ολίγοις, η καταστροφή του τεμένους στο Διδυμότειχο συμβολίζει κατά τρόπο τραγικό και αξιοθρήνητο τον εντυπωσιακό πρωτογονισμό της ελληνικής γραφειοκρατικής σκέψης.

Πέραν όλων αυτών, η περίπτωση του Διδυμοτείχου μας δείχνει με τρόπο σαφή ότι η πολιτική των μνημείων αγνοεί ή υποτιμά την υπεραξία τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υποτιμήθηκε η πολιτιστική διπλωματία και φανερώθηκε μια βαθύτερη και σκληρή περιοχή. Είναι μια προσέγγιση συνήθης ανάμεσα σε δημόσιους λειτουργούς, που μπορεί κανείς να τη μεταφράσει ως επαρχιακό πουριτανισμό. Χαρακτηρίζει όχι όλους, αλλά πολλούς, και δυστυχώς την πλειονότητα των χειρισμών γύρω από τα μνημεία σε αυτήν τη χώρα. Και το δυστύχημα…

View original post 335 more words

«Βλέπω τη Γη. Τι όμορφη που είναι!»

dimart

 00

Σαν σήμερα, στις 27 Μαρτίου 1968, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα ο Γιούρι Γκαγκάριν (Юрий Алексеевич Гагарин)

—της Χίλντας Παπαδημητρίου—

Στις 12 Απριλίου 1961, μια λιτή ανακοίνωση του Πρακτορείου Τας έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης ανά την υφήλιο. «Ο 27χρονος ταγματάρχης της σοβιετικής πολεμικής αεροπορίας Γιούρι Γκαγκάριν μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη με το διαστημόπλοιο Βοστόκ. Το ανώτατο ύψος της τροχιάς έφτασε τα 187,75 μίλια και το κατώτερο τα 109,5 μίλια, ενώ η πλήρης περιστροφή γύρω από τη Γη διήρκεσε 89,1 λεπτά».

Για τα σημερινά δεδομένα, για μας που είμαστε συνηθισμένοι πια στα αλλεπάλληλα διαστημικά ταξίδια της ΝΑΣΑ και στα τεχνολογικά θαύματα του 21ου αιώνα, η πτήση του Γκαγκάριν μπορεί να μην ακούγεται σαν κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Το ταξίδι του όμως ήταν η πρώτη επαφή του ανθρώπου με το διάστημα, η αρχή του ταξιδιού του ανθρώπου στα αστέρια. Ο Γκαγκάριν ήταν η απτή απόδειξη…

View original post 919 more words

Πώς μας ελέγχουν τελικά; Μέσω του φόβου (Όργουελ) ή μήπως μέσω της αδιάκοπης αναζήτησης ευχαρίστησης (Χάξλεϋ);

Παιδείας Εγκώμιον

kafkasapartment:
“Isaac Street, Krakow, 1938. Roman Vishniac. Gelatin silver
”Isaac Street, Krakow, 1938. Roman Vishniac

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Σάββατο, 19 Νοέμβριος, 2016

“Τι είναι χειρότερο άραγε; Να βλέπει κάποιος θεωρίες συνωμοσίας ή να κάνει ότι δεν βλέπει τις πράξεις των συνωμοτών;“

View original post 1,402 more words

Ο Δαίμονας

Στρατής Φάβρος

Το μέγα θαύμα το μέγα αίνιγμα της τέχνης που συγκινεί
όντας ολοσχερώς ξένο το έργο και η διαδικασία του από το γεγονός.
Βλέπε την Γκουέρνικα Guernica του Πικάσο
ή τη σφαγή της Χίου του Ντελακρουά – Les Massacres de Scio –
Η αποτύπωση της ερμηνείας του καλλιτέχνη
που μιλά στο συναίσθημα που τυφλά αναζητά την ταύτιση.

Η ανθρώπινη ανάγκη για κάθαρση, το έργο τέχνης και η ποίηση είναι ο αισθητικός μηχανισμός της
μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας
λέει ο σοφός από τα βάθη των αιώνων
δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν
η αφαιρετική εγκαυστική της τέχνης και της ποίησης
ακουμπά στην διαρκή ανθρώπινη τραγωδία
και της μιλά παρηγορητικά και με αλληγορία
αναζητώντας μιαν αφηγηματική αρμονική, του συναισθήματος

Ετούτος ο δρόμος προοικονομεί σε μια αφαιρετική της ενόρασης
την δράση προς μια ωραία ηθική του αιώνιου παρόντος
Είθε ο Δαίμονας να μη με στριμώξει στη γωνία
αλλά αν…

View original post 47 more words

Υγίνου, Ποιητική Αστρονομία : Ι.3 Όφις

Χείλων

Το τεράστιο ερπετό σημαδεύει το κενό ανάμεσα στις δυό Αρκούδες. Λέγεται ότι περιφρουρούσε τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων και αφού ο Ηρακλής το σκότωσε, η Ήρα του χάρισε μια θέση στ᾽ άστρα γιατί με την προτροπή της ο ήρωας είχε κινηθεί εναντίον του. Θεωρείται συνήθως φύλακας των κήπων της Ήρας. Ο Φερεκύδης λέει ότι όταν στο γάμο του Δία με την Ήρα, κατέφθασε η Γαία κρατώντας κλαδιά φορτωμένα με χρυσά μήλα κι από τον θαυμασμό της η νύφη της ζήτησε να τα φυτέψει στους κήπους της, πλησίον του μακρινού όρους Άτλας. Οι κόρες του Άτλαντα συνήθιζαν ν᾽αρπάζουν μήλα από τα δέντρα κι έτσι η Ήρα ανέθεσε τη φύλαξή του σ᾽ έναν τέτοιο φρουρό. Απόδειξη αυτού θ᾽ αποτελούσε η μορφή του Ηρακλή πάνω από τον δράκοντα, όπως την εμφανίζει ο Ερατοσθένης, ώστε να γνωρίζει ο καθένας τον συγκεκριμένο λόγο που τον αποκαλούσαν έτσι.

Κάποιοι λένε ότι ο δράκος αυτός ρίχτηκε στην θεά Αθηνά

View original post 112 more words

Λύνοντας σταυρόλεξα | Μαριάννα Πλιάκου

Φτερά Χήνας

pla

Για να περάσει η ώρα.
Γιατί δεν περνά. Αλλά
στριφογυρνά στο ίδιο σημείο –
μόλις δύο. Τ’ οξυγόνο στη μάσκα σου βράζει
κι σε βάζει σε ύπνο βαθύ. Εκεί,
μπορεί κι εσύ να λύνεις σταυρόλεξα,
σουντόκου, αρτικόλεξα.
Μπορεί να έγινες μωρό, αμέριμνος
στης μάνας σου το στήθος. Ίσως.
Ίσως, πάλι, με τα μαλλιά σου μαύρα κι πυκνά,
να σχεδιάζεις (στωικά) το μέλλον σου,
ξανά. Θα ’μασταν μέρος του άραγε;
Θα ’μουν τώρα, εδώ, να διεκδικώ
το τρία οριζοντίως και τη σκέψη σου;
Δεν ξέρω. Κι μεταθέτω
το ερώτημα αλλού: ουσιαστικό θηλυκό,
πέντε γράμματα, “… είναι ο μόνος τρόπος” –
ο μόνος μας κοινός μας τόπος, θα ’λεγες.
Κι ίσως, γι’ αυτό, να διάλεγες
πάλι εμάς.
Κι η ώρα παραμένει εκεί,
ανήμπορη κι αυτιστική,
τώρα σχεδόν δυο μισή.

View original post