Δημήτρης Λιαντίνης: «Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω»

ΕΛΛΑΣ

Θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας, φανταστική ιστορία ή παραμύθι για μεγάλα παιδιά: Η ζωή του καθηγητή Λιαντίνη χάνεται ανάμεσα στα όρια της πραγματικότητας και της φαντασίας. Με ιδιαίτερες φιλοσοφικές απόψεις κι ένα αξιοσημείωτο αριθμό βιβλίων, με οπαδούς και πολέμιους αλλά και με ακόμα πιο ιδιαίτερες συνθήκες θανάτου, ο Δημήτρης Λιαντίνης βρίσκει έναν τρόπο να «επιστρέφει».

View original post 744 more words

Daily Dose of Bhagwad Gita

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 1- Verse 37-39

Chapter 1 – Observing the Armies on the Battlefield of Kuruksetra

Text 37-38 – O Janardana, although these men, their hearts overtaken by greed, see no fault in killing one’s family or quarreling with friends, why should we, who can see the crime in destroying a family, engage in these acts of sin?

Purport – A ksatriya is not…

View original post 231 more words

Pelin Batu-Poems in two Languages





Aurora’s Aubade
 
only water
was breathing
 
no recollection
therefore
no grief
prickled
at this idle hour
 
white on white
rust to rust
slow like a tree
it rose
 
I fell
too fast
into love
fast as dawn broke night
 
I heard roots moving
bird calling to bird to bird
thorns catching the minutiae of day
a dew falling thick, unwrinkled
words being written everywhere
 
Morning ripe out of silence
breaking into flower
this is my song for you.
 
 
Αυγινό Τραγούδι
 
μόνο το νερό
ανέπνεε
 
δίχως ανάμνηση
και δίχως πίκρα
ν’ αγκυλώνει
αυτή τη λαγαρή ώρα
 
λευκό σε λευκό
σκουριά σε σκουριά
ανυψώθηκε αργά
σαν δένδρο
 
αγάπησα
τόσο γρήγορα
όσο η αυγή έσβυσε τη νύχτα
 
άκουσα την κίνηση των ριζών
πουλί να καλεί άλλο πουλί
αγκάθια μα τρυπούν
τα μενουέτα της μέρας
μια χοντρή στάλλα δροσιάς πέφτει αρυτίδωτη
λέξεις που γράφτηκαν παντού.
 
Πρωϊνό γιομάτο σιωπή
που μετρατρέπεται σε λουλούδι
είναι το τραγούδι μου για σένα.
 

Translated by Manolis Aligizakis

Βασίλης Φαϊτάς, Γερνώντας στον μύθο

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Γερνώντας στον μύθο

Στη μητέρα μου και τον πατέρα μου

Γέρασε μέσα στον μύθο αυτή η γυναίκα
κάποτε ήταν η παρότρυνση της άνοιξης
με τα μαλλιά βυθισμένα στη σελήνη
άνοιξε την πόρτα του δωματίου
και μπήκε
στο κρεβάτι ένας άντρας μεταμορφωνόταν
αργά
σε σύννεφο
από μια σχισμή του σύννεφου κοίταξε
βαθιά στις κρύπτες των περασμένων
τότε που έσειε τη νιότη του
κύτταρο του έρωτα
δεν είχε λόγο να ελπίζει
το ήξερε
η Γη έγινε θανάσιμη γι’ αυτόν.

Βγήκε στην άβυσσο
πυκνή βλάστηση από σιωπηλές αφηγήσεις γύρω
ο ήχος ενός βιολιού ήταν ό,τι απέμεινε
«Βρες το άρωμά σου εκεί»
ψιθύρισε
και προχώρησε
να ετοιμάσει το σκαρί
ενός καινούριου ουρανού.

Από τη συλλογή Σκάκι με την αιωνιότητα (2021) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

View original post

Daily Dose of Bhagwad Gita

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 2- Verse 34-37

Chapter 2 – Contents of the Gita Summarised

Text 33 – If, however, you do not perform your religious duty of fighting, then you will certainly incur sins for neglecting your duties and thus lose your reputation as a fighter.

Purport – Arjuna was a famous fighter, and he attained fame by fighting many great demigods, including even Lord…

View original post 527 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume III

ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ/PERSEPHONE

(Απόσπασμα IV–Excerpt IV)


Όταν πρωτόρθε στο σπίτι ο αδελφός της μητέρας
είχε κάτι σταχτί, σαν αυτά τα ποτάμια. Ξαφνικά είχε αρρωστήσει.
Τον βάλαν στο μεγάλο κρεβάτι· του πήραν βεντούζες (θαρρώ είχε κρυώσει
απ’ το μεγάλο φως κι απ’ τη ζέστη) · — θυμάμαι τις πλάτες του
μελαχρινές, φαρδιές, δυνατές, σα χλοϊσμένο λιβάδι. Φοβόμουν
μην πάρει φωτιά το τρίχωμά του, — τόσο σιμά το σπαρματσέτο,
άσπρο το σπαρματσέτο στο ασημένιο κηροπήγιο. Μετά το ακουμπήσαν
στο μάρμαρο του νιπτήρα. Το δωμάτιο μύριζε καμένο μπαμπάκι.
Τα ρούχα του, ακόμη ζεστά, ριγμένα στην καρέκλα. Κοιτούσα
το σπαρματσέτο να στάζει μεγάλες σταγόνες στο μάρμαρο.

Ο θείος
έπιασε τη ματιά μου. Ντράπηκα. Ήθελα να φύγω. Δεν μπορούσα.
Είχε γυρίσει ανάσκελα· είχε κατεβάσει τη φανέλα του·
και μόλο που το στήθος του ήταν σκοτεινό, κι η φανέλα του κάτασπρη,
είχες ωστόσο την εντύπωση πως μια κατάμαυρη κουρτίνα
είχε σκεπάσει κάτι πολύ φωτεινό κι επικίνδυνο. Έτσι, τότε,
ο θείος, με το σεντόνι ανεβασμένο ώς πάνω στο πηγούνι,
χαμογελούσε ωραία μέσ’ απ’ τον πυρετό του. Κάτω απ’ το σεντόνι
ξεχώριζαν τα δυνατά του πόδια ώς τη ρίζα. Βγήκα απ’ το δωμάτιο.
Δεν τον ξανάδα όσο έμεινε· γυρνούσα στους αγρούς.

When my mother’s brother came to the house for

the first time he had something gray on him, like

those rivers. Suddenly he became ill; they laid him

on this bed, applied a few wet cuppings, I believe

he had caught a cold from the bright light and the heat,

I remember his wide shoulders, strong like grassy fields.

You’d fear his hair would catch fire, the candle was

so close, white candle on the silver candlestick. After

that they put it in the marble sink. The room smelled

of burnt cotton. His cloths, still warm, were thrown

on the chair. I noticed the candle dripped big drops

of wax on the marble.

My uncle noticed my glance. I felt embarrassed, wanted

to leave, I couldn’t. He was turned on his back; he had

lowered his flannel and although his chest was dark and

his flannel snow-white you had the impression that a dark

curtain was pulled over something very bright and

dangerous. That way, then, my uncle, with the bed-sheet

pulled up to his chin, had a beautiful smile despite his

fever. You could feel his feet up to their roots under

the bed-sheet. I walked out of the room. I didn’t see him

again for all the time he stayed home. I was out in

the fields.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

YANNIS RITSOS-VOLUME II

Ισμήνη//Ismene

(Απόσπασμα II–Excerpt II)

Αυτή η αργή αυστηρότητα πολλαπλασιάζει την απόσταση
από μένα σε μένα, απ’ τη μια κίνηση στην άλλη,
απ’ τη μια θύμηση στην άλλη. Ένας ολόκληρος μήνας θα χρειαστεί
να περάσεις απ’ το ’να δωμάτιο στ’ άλλο. Μια αόριστη ομίχλη
στέκεται ανάμεσα στα πάντα. Πολλές φορές, τα χειμωνιάτικα πρωινά,
κάθομαι εδώ, πίσω απ’ τα τζάμια και κοιτάω φιλικά την απόσταση· στο βάθος
τυχαίνει κάποιος να περνάει καμιά φορά, ατμισμένος,
μια απρόσωπη, άσαρκη κηλίδα — κι ούτε επιχειρείς να την προσδιορίσεις
ούτε σε νοιάζει πού θα πάει —εδώ ή εκεί— το ίδιο κάνει…
Τα δέντρα
άυλα κι αυτά. Κείνες τις ώρες, αν κάποιος ξυλοκόπος
δοκίμαζε με το πελέκι του να κόψει μιαν ιτιά, ένα κυπαρίσσι,
ούτε ήχος ούτε ξύλο ούτε πελέκι.
Αυτή η ωραία αοριστία
είναι η μοναδική πραγματικότητα — φτιάχνει από μένανε μια ξένη
μακρινή κι άτρωτη σχεδόν, όπως εκείνη η κηλίδα στην ομίχλη,
και χαίρομαι αυτή την ελαφρότητα, μόλο που τη φοβούμαι κάπως.

This slow austerity extends the distance

between me and myself, between one movement and another

from one memory to another. It takes a whole month

to go from one room to the other. A vague fog always

covers everything. Often, during the winter mornings,

I sit here and gaze the distance with a friendly eye; a person

might go by at the far end, among the fog, a faceless,

fleshless dot — you don’t even try to confirm the direction

towards which he’s headed, you don’t care — here or there

            it’s the same.

The trees, also intangible. During those hours, if a lumberjack

decides to cut an oak or a cypress with his axe

there would be no sound, no wood, no axe.

That beautiful vagueness

is the only reality that it creates, out of me, a distant

and almost invincible stranger, like that dot in the fog

and I enjoy this lightness although I’m a little afraid of it.

Titos Patrikios-Selected Poems

ΕΜΒΑΤΗΡΙΑ

Τ’ άστρα τρελαίνονται κι αφρίζουν

σαν τον επιληπτικό φαντάρο

που του `ρθε κρίση την ώρα των ασκήσεων.

Το `κανε ψέμματα, δεν το `κανε…

Πάντως δε γλίτωσε πηγαίνοντας στο αναρρωτήριο.

Ποτέ δε θα γλιτώσουμε

;αν αρρωστήσουμε ή αν φύγουμε.

Ήθελα να το πω του διπλανού μου

μα εκείνος τραγουδούσε εμβατήρια.

MARCHING PAEANS

The stars go crazy and spume

like the soldier who had

an epileptic attack during the exercises.

Was it true or he pretended?

However he didn’t escape the exercises

by going to the camp hospital.

We shall never escape if we get sick or die.

I wanted to say this to the man next to me

but he kept on singing marching paeans.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume I

MOONLIGHT SONATA// ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ

(excerpt // απόσπασμα)

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ’ αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, – όχι, όχι το φεγγάρι
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της,
την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, –
ν’ ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματα σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα…

Ah are you leaving? Goodnight. No I won’t go with you.

           Goodnight

I’ll go out in a while. Thank you. Because after all I have to

get out of this dilapidated house

I would like to go and see a bit of the city – no not the moon –

the city with its calloused hands the city of a day’s work

the city that takes an oath on its bread and its fist

the city that endures all of us on its back

with our littleness our malice our animosity

with our aspirations our ignorance and our old age –

to hear the heavy footsteps of the city

that I don’t hear your footsteps anymore

not the footsteps of God not even my own footsteps.

Goodnight

Θεόφραστος, ο επίγονος του μεγάλου φιλοσόφου Αριστοτέλη

ΕΛΛΑΣ

Ο επίγονος του μεγάλου φιλοσόφου που έκανε την Περιπατητική Σχολή κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα του ελληνικού κόσμου.

Μαθητής του Λεύκιππου και του Πλάτωνα αργότερα, ο φιλομαθής Θεόφραστος ο Ερέσιος γνώρισε τον Αριστοτέλη στην πλατωνική Ακαδημία σε κάτι που έμελλε να γίνει μια σχέση ζωής.

View original post 2,063 more words