Tasos Livaditis-Selected Poems

Neighborhoods of the World

Θυμάσαι, αγάπη μου, “την πρώτη μεγάλη μέρα μας”;
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
ένα απλό φτηνό φόρεμα, μα ήταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στό πρόσωπο σου ο ήλιος
σού πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο

      σύννεφο
κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή – σου

      πήγαινε.

Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχως λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός καί τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις

       λεμονάδες του.

Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά

πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;
Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι

       θα σου είπε.

Το ξενοδοχείο ήταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο

      σταθμό

που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.

Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή

       κάμαρα της ευτυχίας

αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό

αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω

— πόσο σου πήγαιναν.

My love do you remember “our first big day”?

That yellow dress suit you, a simple

inexpensive dress, but it was such a pretty yellow.

Its pockets embroidered with large brown flowers.

The sun suit you as it fell on your face 

that rosy cloud at the edge of the road

     suit you

and far away the voice of the travelling knife sharpener

    suit you.

I’d put my hands in my pockets and take them out.

We’d walk saying no words. But what could one say

when the world is so bright and your eyes

so big. A boy, at the corner of the street would sing

     about his lemonade.

We split one. And the swallow that

suddenly flew by your hair. What did it say to you?

Your hair is so nice. It’s impossible, it must have said

     something to you.

The hotel was small and in an old neighborhood next

     to the train station

and in the glare we saw them manoeuvring the trains.

Truly, that spring, that morning, that simple

     room of happiness

your body that I held for the first time naked

the tears that at the end I couldn’t hold back

how they suit you.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s