Maria Polydouri



Φίλε, του φθινοπώρου ήρθε η Ώρα
στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί
στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα
χέρια της μια κιθάρα θλιβερή.

Κιθάρα παλαιική που κλει πληθώρα
μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή
κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα
που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή.

Ήχος μες στην καρδιά της αποστάζει.
Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί
στην πόρτα μου ήρθε, δίχως να διστάζει

και το κιθάρισμά της πότε πότε
σα να ‘τανε η φωνή σου η μυστική,
τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε.

DEDICATION My friend the hour of autumn has arrived just outside my door.  It wears a crown made of myrtle and in its victorious hands it holds a sorrowful guitar. Ancient guitar that hides inside itmany sounds and echoes, reveredbeginning, each and every pain, each sweetexperience that has become bitter sounds that dripping on its heart. My friend the hour of autumn has ruthlessly reached my door: no hesitation though sometimes the vibrations of its chords sound like long ago when your secret voice sang your verses for me.


Maria Polydouris//NEOHELLENIC POETRY — AN ANTHOLOGY, Libros Libertad, 2016

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s